Сураи Аль-Хашр Оят 2 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ӯст он Худое, ки нахустин бор касоне аз аҳли китобро,…

Аль-Хашр · 2/24

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Хашр

هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ۚ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا ۖ وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا ۖ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ ۚ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ ۝٢

🔤 Transliteration

Huwal lazeee akharajal lazeena kafaroo min ahlil kitaabi min diyaarihim li awwalil Hashr; maa zanantum any yakhrujoo wa zannooo annahum maa ni`atuhum husoonuhum minal laahi faataahumul laahu min haisu lam yahtasiboo wa qazafa fee quloobihimur ru`ba yukhriboona bu yootahum bi aydeehim wa aydil mu`mineena fa`tabiroo yaaa ulil absaar

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ӯст он Худое, ки нахустин бор касоне аз аҳли китобро, ки кофирон буданд, аз хонаҳояшон берун ронд ва шумо намепиндоштед, ки берун раванд. Онҳо низ мепиндоштанд қалъаҳояшонро тавони он хаст, ки дар баробари Худо нигаҳдораон бошад, Худо аз сӯе, ки гумонашро намекарданд, бар онҳо азоб овард ва дар дилашон тарс андохт, чунон ки хонаҳои худро ба дасти худ ва ба дасти мӯъминон хароб мекарданд. Пас, эй соҳибақлҳо ибрат бигиред!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

أَهْلِ الْكِتَابِ: аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо китобҳои осмонӣ нозил шудааст.
لِأَوَّلِ الْحَشْرِ: барои аввалин ҷамъоварӣ/кӯчонидан — яъне аввалин боре, ки онҳо аз Мадина ба Шом кӯчонида шуданд.
مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم: қалъаҳояшон онҳоро аз азоби Худо манъ мекунанд.
الرُّعْبَ: тарс, ҳарос, ваҳм.
يُخْرِبُونَ: вайрон мекунанд, хароб менамоянд.
فَاعْتَبِرُوا: ибрат гиред, панд гиред.
أُولِي الْأَبْصَارِ: соҳибони ақл ва бинишҳои дуруст.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Ӯст, ки онҳоеро, ки ба Худо ва Паёмбараш (с) куфр оварданд, аз аҳли китоб — яҳудиёни қабилаи Бани Назир — аз хонаҳояшон берун кард. Ин аввалин кӯчонидани онҳо буд аз Мадина ба сӯи Шом. Онҳо паймони худро бо мусулмонон шикаста, ба мушрикон пайвастанд, бинобар ин Худо онҳоро аз сарзамини худ берун ронд.

Шумо — эй мӯъминон — гумон намекардед, ки онҳо берун шаванд, зеро онҳо қувват ва манъати зоҳирӣ доштанд. Худи онҳо ҳам гумон мекарданд, ки қалъаҳои мустаҳками онҳоро аз азоби Худо ҳимоят мекунанд ва касе ба онҳо дастрасӣ намеёбад. Аммо азоби Худо аз ҷое ба онҳо расид, ки ҳеҷ гумон намекарданд — вақте Худо ба Паёмбараш фармон дод, ки бо онҳо биҷангад ва онҳоро аз хонаҳояшон берун кунад. Худо дар дилҳои онҳо тарсу ҳарос афканд, то ҷое ки бо дастони худи худ хонаҳои худро аз дарун вайрон мекарданд, то мусулмонон аз онҳо фоида нагиранд, ва мӯъминон аз берун онҳоро хароб мекарданд. Пас, эй соҳибони ақл ва биниш, аз сарнавишти онҳо ибрат гиред ва аз куфру саркашӣ дурӣ ҷӯед, то ба ҷазои онҳо гирифтор нашавед.

Фоидаҳои оят:

Худованд тавонои мутлақ аст; ҳеҷ қалъа ва ҳеҷ қувва Ӯро манъ карда наметавонад.
Таваккал накардан ба қувваи худ ва воситаҳои моддӣ, балки таваккал ба Худо лозим аст.
Худо бандагони худро аз ҷое ки гумон намекунанд, ёрӣ медиҳад ва душманонро аз ҷое ки интизор надоранд, ҷазо медиҳад.
Вафои ба паймон ва аҳд муҳим аст; шикастани аҳд сабаби ғазаби Худо ва нестӣ мегардад.
Тарсу ҳарос силоҳи Худост, ки дар дилҳои душманон меафканд.
Ибрат гирифтан аз сарнавишти гузаштагон барои соҳибони ақл ва биниш зарур аст.
Ислом дини адолат, ҳикмат ва ибрат аст; он моро ба андеша ва хулосагирӣ аз таърих даъват мекунад.
Қуръон китоби ҳидоят ва панд аст; хондани он бо тадаббур дилро равшан ва ақлро бедор мекунад.

📜 Оят 1-4 — Сураи Аль-Хашр

1سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

Худовандро тасбеҳ гӯянд ҳар чӣ дар осмонҳову ҳар чӣ дар замин аст. Ва Ӯст ғолибу ҳаким!

2هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ۚ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا ۖ وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا ۖ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ ۚ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ

3وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ

Агар Худр тарки диёрро бар онҳо муқаррар накарда буд, дар дунё ба азоб гирифторашон мекард ва дар охираташон азоби оташ аст.

4ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ ۖ وَمَن يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ

Ва ин ба ҷазои он буд, ки бо Худову паёмбараш мухолифат карданд ва ҳар кӣ бо Худо мухолифат мекунад, бидонад, ки Худо ба сахтӣ уқубат мекунад!

← Оят 1 📖 Аль-Хашр Оят 3 →

Аль-ХашрФеҳристи Қуръон

24Оят

MedinanRevelation

2Оят

Тарҷума — Аль-Хашр 2

Сураи Аль-Хашр Оят 2 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ӯст он Худое, ки нахустин бор касоне аз аҳли китобро,…

Сураи Оят 2/24 — Сураи Аль-Хашр الحشر (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Хашр Гӯш кун, Сураи Аль-Хашр Тарҷума, Сураи Аль-Хашр mp3, Сураи Аль-Хашр pdf. Оят 1–4. Ба Тоҷикӣ: Русский.