Surat Al-Jinn — Ayat 1

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أُوحِيَ (ūḥiya): diparingi wahyu, yaiku pituduh saka Allah marang Nabi Muhammad kanthi cara kang ora katon.
• نَفَرٌ (nafarun): saklompok wong, bisa uga tegese wong telu nganti sepuluh.
• الْجِنِّ (al-jinn): makhluk gaib kang digawe saka geni, ora katon dening manungsa.
• عَجَبًا (ʿajaban): nggumunake, nggumunake banget, nggawe gumun.

2) Panjlentrehan ayat:

Nabi Muhammad diprentah dening Allah supaya ngandhani marang umate: Allah wis paring wahyu marang dheweke, yen ana saklompok jin kang padha ngrungokake dheweke maca Al-Qur'an. Nalika para jin mau krungu, dheweke banjur bali marang kaum jin liyane lan ngomong: "Satemene awake dhewe wis krungu Al-Qur'an kang nggumunake banget." Al-Qur'an iku nggumunake amarga basane endah, sastrane apik, isine ngemot piwulang kang bener, hukum-hukum kang adil, lan crita-crita kang migunani. Para jin mau padha gumun marang kaendahan lan kekayaan maknane, mula banjur padha percaya lan ngetutake tuntunane.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku kitab kang nggumunake, ora mung kanggo manungsa, nanging uga kanggo jin. Iki nuduhake yen Al-Qur'an iku dadi pituduh kanggo kabeh makhluk, dadi bukti yen Al-Qur'an iku temen-temen saka Allah.
• Para jin wae bisa kepincut lan gumun marang Al-Qur'an, mula kita minangka manungsa kudu luwih-luwih nggatekake, maca, lan nglakoni isine.
• Al-Qur'an iku nduweni basa kang endah lan isi kang jero. Sapa wae kang maca kanthi ati kang mbukak, mesthi bakal nemokake kaendahan lan kebenerane.
• Crita iki mulangake yen pituduh Allah iku ora winates kanggo manungsa wae, nanging uga kanggo makhluk liyane. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang universal.
• Ayo padha tambah katresnan marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku sumber kabegjan lan pituduh kanggo urip ing donya lan akhirat.