Сураи Аль-Джинн — Оят 1

1. Маънои калимаҳои душвор:

• أُوحِيَ — ваҳй карда шуд, яъне ба таври пинҳонӣ ва махсус ба Паёмбар (с) хабар расонида шуд.
• نَفَرٌ — гурӯҳ, ҷамоате аз се то даҳ нафар.
• الْجِنِّ — ҷинҳо, махлуқоти нодидае, ки Худованд аз оташ офаридааст.
• عَجَبًا — аҷоиб, ҳайратовар, чизе ки одамро ба ҳайрат меорад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: бигӯ ба мардумат, ки Аллоҳ ба ман ваҳй кард, ки гурӯҳе аз ҷинҳо суханони маро ҳангоми тиловати Қуръон гӯш карданд. Онҳо дар водии Нахла ҷамъ шуда буданд ва овози қироати Паёмбар (с)-ро шуниданд. Пас аз шунидан, онҳо ба сӯи қавми худ баргаштанд ва гуфтанд: «Мо Қуръонеро шунидем, ки дар балоғат, фасоҳат ва зебоии сухан бениҳоят аҷоиб аст. Маъноҳояш амиқ ва пурҳикмат аст, ба ростӣ ва ҳидоят даъват мекунад, хабарҳои рост медиҳад ва аҳкоми одилона дорад. Мо ба он имон овардем ва ба он амал мекунем ва ҳеҷ касро дар ибодат ба Парвардигори худ шарик намесозем.»

Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим на танҳо ба инсонҳо, балки ба ҷинҳо низ таъсири амиқ мерасонад ва онҳо низ аз он баҳра мегиранд. Ҷинҳо ҳангоми шунидани Қуръон ба ҳайрат афтоданд ва онро бо сифатҳои олӣ тавсиф карданд, ки ин далели эъҷози Қуръон аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръони Карим каломи Худованд аст ва таъсири он на танҳо ба инсонҳо, балки ба ҷинҳо низ мерасад, ки ин бузургии ин китобро нишон медиҳад.
• Ҷинҳо низ мукаллаф ҳастанд ва ба онҳо ҳам даъват расидааст, ки ин адолати Аллоҳро дар ҳидоят нишон медиҳад.
• Қуръон бо балоғат, фасоҳат ва маъноҳои амиқаш дилҳоро ба худ ҷалб мекунад ва ҳар касе, ки бо инсоф гӯш кунад, ба аҷоиби он эътироф мекунад.
• Ваҳй танҳо ба Паёмбар (с) воситаи хабаррасонӣ ба мардум аст, то онҳо аз ғайб огоҳ шаванд ва ба Худованд имон оваранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо диққат гӯш кунем, дар маъноҳояш тафаккур намоем ва ба он амал кунем, зеро ҳатто ҷинҳо аз шунидани он ба ҳайрат афтода, имон оварданд.