Сураи Аль-Джинн — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Рушд: роҳи рост, ҳидоят ва дурустӣ дар эътиқод, гуфтор ва амал.
• Фаъамманна биҳи: пас ба он имон овардем.
• Лан нушрика: ҳаргиз шарик нахоҳем овард.
• Бираббина: ба Парвардигори мо.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони гурӯҳе аз ҷиннҳост, ки Қуръонро шунида, ба он имон оварданд. Онҳо мегӯянд: ин Қуръон ба роҳи рост ва дурустӣ ҳидоят мекунад — ба имон, ба эътиқоди дуруст, ба гуфтори некӯ ва ба амали шоиста роҳнамоӣ менамояд. Пас мо ба он имон овардем ва тасдиқ кардем, ки он аз ҷониби Худост. Ва ҳаргиз ба Парвардигори худ касеро шарик намеоварем — на дар ибодат, на дар рубубият ва на дар сифот. Ин суханони ҷиннҳо нишон медиҳад, ки онҳо Қуръонро бо дили кушода қабул карданд ва тавҳидро шинохтанд, ва аз ширк ба куллӣ дурӣ ҷустанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба роҳи рост ва саодати дуняву охират ҳидоят мекунад.
• Имони ҷиннҳо ба Қуръон далели он аст, ки ин китоб барои ҳамаи махлуқот — инс ва ҷинн — ҳидоят аст.
• Тавҳид асоси имон аст ва ширк бояд тамоман тарк шавад.
• Ҳар кас Қуръонро бо самимият бишнавад ва бифаҳмад, ба роҳи рост мерасад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки мисли ҷиннҳо Қуръонро қабул кунем, ба он имон оварем ва Парвардигори ягонаро бипарастем, бе он ки касеро ба Ӯ шарик оварем.