Сураи Аль-Бурудж — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بَلْ» (бал): ҳарфи истидрок ва ибтол аст, яъне «балки», «не, чунин нест».
• «قُرْآنٌ» (Қуръон): китоби Худованд, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст.
• «مَّجِيدٌ» (маҷид): бузургвор, олиқадр, шариф ва арҷманд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят гуфтааст, ки он чи кофирон ва дурӯғбароварон дар бораи Қуръон мегӯянд — ки гӯё шеър аст ё сеҳр аст ё сухани одамӣ аст — ҳақ нест. Балки ин Қуръон китоби бузургвор ва олиқадр аст, ки аз ҷониби Худованди ҳаким нозил шудааст. Он дар Лавҳи Маҳфуз ҷой дорад ва ҳеҷ тағйиру таҳриф ба он роҳ намеёбад. Кофирон бо дурӯғ баровардани худ наметавонанд азимати ин китобро паст зананд, зеро Қуръон дар назди Худованд мақоми баланд дорад ва суханаш рост ва ҳикматаш бузург аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Қуръон каломи Худованд аст ва аз ҳар гуна камбудиву таҳриф эмин аст.
• Бузургӣ ва арҷмандии Қуръон на танҳо дар замин, балки дар Лавҳи Маҳфуз низ собит аст.
• Дурӯғу туҳматҳои душманон ҳеҷ гоҳ азимати Қуръонро коҳиш дода наметавонанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром бихонем ва ба он амал кунем.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касе, ки бо дили кушод ба он рӯ меоварад.