Сураи Аль-Бурудж — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• «مُّحِيطٌ»: иҳотакунанда, фароҳгиранда. Дар ин ҷо маънои он аст, ки Аллоҳ таоло бо қудрату илми худ ҳамаи онҳоро фаро гирифтааст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло бо илм ва қудрати худ бар кофирон иҳота дорад. Ҳеҷ амале аз онҳо аз назари Ӯ дур намемонад ва ҳеҷ кас наметавонад аз дастраси қудрати Ӯ бигурезад. Онҳо дар дасти қудрати Аллоҳ ҳастанд ва ҳар коре, ки мекунанд, Аллоҳ онро медонад ва ба зудӣ ҷазои онро хоҳад дод. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки душманон дар зери назорати Аллоҳ қарор доранд ва аз адлу қудрати Ӯ наҷот ёфта наметавонанд.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ кас аз қудрати Аллоҳ наметавонад бигурезад ва ҳама дар зери илму назорати Ӯ ҳастанд.
• Мӯъмин бояд бо итминон донад, ки золимон ва кофирон ҳаргиз аз адлу ҷазои Аллоҳ наҷот намеёбанд.
• Ин оят дилҳоро ором мекунад ва ба бандагони Худо умед мебахшад, ки адлу қудрати Илоҳӣ ҳамеша ҳукмфармост.
• Ва ин ҳама моро ба сӯи имон ва таваккул ба Аллоҳ таоло ҳидоят мекунад, ки Ӯ бар ҳама чиз иҳота дорад ва ҳама корҳо ба Ӯ бозмегардад.