Сураи Аль-Бурудж — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• Лавҳ: саҳифа ё ҷадвале, ки чизе дар он навишта мешавад.
• Маҳфуз: нигаҳдошташуда, эмин аз ҳар гуна тағйир, камӣ ва зиёдӣ.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи сифати Қуръони азимушшаън аст, ки дар оятҳои пешина зикр шуда буд. Худованд мефармояд, ки ин Қуръон дар «Лавҳи маҳфуз» — саҳифаи нигаҳдошташуда қарор дорад. Яъне, ин китоб дар ҷои амнест, ки ҳеҷ гуна тағйир, таҳриф, камӣ ё зиёдӣ ба он роҳ намеёбад. На навиштани онро касе метавонад халалдор кунад ва на матни онро касе метавонад дигаргун созад. Ин Қуръон аз ҷониби Худованди тавоно нигаҳбонӣ мешавад ва то рӯзи қиёмат дастнорас аз ҳар гуна осеб боқӣ мемонад. Ҳамон тавре ки кофирон онро шеър ё сеҳр гуфта, дурӯғ бароварданд, вале ин Қуръон бузург ва гиромӣ аст, ки дар ҷои эмин ва нигаҳдошташуда ҷой дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръони Карим каломи Худованд аст ва аз ҳар гуна тағйир ва таҳриф эмин аст, бинобар ин мо бояд бо итминони комил ба он пайравӣ кунем.
• Нигаҳдории Қуръон дар Лавҳи маҳфуз далели бузургии ин китоб ва эҳтироми он аст, ки дилҳоро ба сӯи худ ҷалб мекунад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳақиқат ҳамеша нигаҳдошта мешавад ва ботил ҳарчанд саъй кунад, ба Қуръон зарар расонида наметавонад.
• Ва ин ки Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоист барои ҳамаи инсонҳо дар ҳар замону макон, ва мо бояд онро бо дили кушода қабул кунем ва ба он амал намоем.