Сураи Ан-Нур — Оят 39

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— Сароб: он чизест, ки дар нимрӯзӣ аз гармии офтоб мисли об дар рӯи замин намоён мешавад.

— Қиъа: замини ҳамвору паст, ки сароб дар он пайдо мешавад.

— Замъон: ташнаи сахт.

— Яҳсабу: гумон мекунад, таваҳҳум мекунад.

— Фаваффоҳу ҳисобаҳу: ҳисоби ӯро пурра адо кард, яъне ҷазои амалашро комил дод.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки ба Худо куфр оварданд ва паёмбаронашро дурӯғ шумориданд, амалҳои некеро, ки дар дунё анҷом додаанд — монанди садақа, силаи раҳм, озод кардани асирон ва амсоли он — гумон мекунанд, ки дар охират ба онҳо суд мерасонад. Аммо ин амалҳои онҳо мисли сароб аст дар замини ҳамвори биёбон: ташнаи сахт аз дур онро об мепиндорад ва ба сӯи он мешитобад, лекин чун ба он расад, ҳеҷ чизе намеёбад ва ташнагиаш афзун мегардад. Ҳамин тавр кофир низ гумон мекунад, ки амалаш ба ӯ фоида меорад, вале чун мемирад ва дар рӯзи қиёмат барангехта шавад, барои амали худ савобе намеёбад. Ва Худоро дар пеши худ ҳозир меёбад, ки ҳисоби амалашро пурра медиҳад ва ҷазои куфрашро комил мерасонад. Ва Худо дар ҳисоб кардан бисёр тез аст; ҳеҷ ҳисобе Ӯро аз ҳисоби дигар боз намедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки амалҳои нек бе имон ва ихлос ба Худо дар охират ҳеҷ арзише надоранд, бинобар ин бояд аввал имонро дуруст кунем ва сипас амали солеҳ анҷом диҳем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти дунё фиребанда аст ва набояд ба зоҳири корҳо фирефта шавем, балки бояд ба ҳақиқати онҳо андеша кунем.

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисоби Худо меорад, ки ҳеҷ амале аз ҳисоб берун намемонад, ва ин моро ба тақво ва амали нек тарғиб мекунад.

— Ин оят раҳмати Худоро нишон медиҳад, ки ҳисоби Ӯ тез аст ва адолати Ӯ комил аст, бинобар ин мӯъмин бояд ба ваъдаи Худо бовар дошта бошад ва аз азоби Ӯ битарсад.

— Ин оят моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро Қуръон бо мисолҳои равшан ҳақиқатро ба мо мефаҳмонад ва моро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад.