Сураи Ан-Нур — Оят 40

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• لُّجِّيٍّ — баҳри амиқ ва бузург, ки обаш бисёр аст.
• يَغْشَاهُ — онро мепӯшад ва фаро мегирад.
• مَوْجٌ — мавҷ, яъне мавҷи об.
• سَحَابٌ — абр.
• ظُلُمَاتٌ — торикиҳо, зулмотҳо.
• لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا — қариб намешавад, ки онро бинад, яъне ҳатто наздик ҳам нест, ки бубинад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳолати кофирон ва аъмоли онҳоро тасвир мекунад. Худованд мефармояд, ки аъмоли онҳо монанди торикиҳоест дар баҳри амиқу бузург, ки аз болои он мавҷе меояд, ва аз болои он мавҷи дигаре, ва аз болои он абрест. Ин торикиҳо ба ҳам рехта, якеро аз болои дигаре қарор гирифтааст. Ҳангоме ки инсон дар чунин торикии шадид дасташро дароз кунад, қариб намешавад, ки онро бинад, яъне ҳатто наздик ҳам нест, ки дасташро бинад, чӣ расад ба дидани чизҳои дигар.

Ин мисол барои аъмоли кофирон аст. Онҳо дар зулмоти ширку гумроҳӣ ва фасоди аъмол ғарқ шудаанд. Торикии ҷаҳлу шакку ҳайрат ва мӯҳр зада шудани қалбҳояшон ба ҳам рехтааст. Ҳар қадар онҳо кӯшиш кунанд, ки роҳи ростро биёбанд, наметавонанд, зеро торикиҳо аз ҳар тараф онҳоро фаро гирифтааст.

Дар охири оят Худованд мефармояд: Ҳар касро, ки Худованд нур ва ҳидоят надиҳад, барои ӯ ҳеҷ нуре нест. Яъне ҳар кас, ки Худованд ба ӯ ҳидоят ва имонро набахшад ва ӯро ба воситаи китобаш ва суннати паёмбараш равшанӣ надиҳад, пас барои ӯ ҳеҷ ҳидояткунандае нест ва ҳеҷ китобе нест, ки бо он равшанӣ гирад. Ӯ дар торикии гумроҳӣ ва ҳайрат боқӣ мемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худованд аст. Ҳар кас, ки Худованд ба ӯ нур надиҳад, ҳеҷ кас наметавонад ӯро ҳидоят кунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша аз Худованд нур ва ҳидоят талаб кунем ва ба китоби Ӯ ва суннати паёмбараш (с) пайравӣ намоем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки торикии гумроҳӣ ва ширк торикии шадидест, ки инсонро аз дидани роҳи рост бозмедорад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аъмоли некӯ бояд бо имон ва ҳидоят ҳамроҳ бошад, вагарна он аъмол мисли сароб хоҳад буд, ки инсонро фиреб медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои раҳоӣ аз торикиҳо бояд ба Худованд паноҳ барем ва аз Ӯ нур бихоҳем, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад дилҳоро равшан кунад.