Сураи Ан-Нур Оят 62 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Мӯъминон касоне ҳастанд, ки ба Худову паёмбараш имон овардаанд ва…

Ан-Нур · 62/64

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Нур

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَىٰ أَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوا حَتَّىٰ يَسْتَأْذِنُوهُ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ۚ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ۝٦٢

🔤 Transliteration

Innamal mu`minoonal lazeena aamanoo billaahi wa Rasoolihee wa izaa kaanoo ma`ahoo `alaaa amrin jaami`il lam yazhaboo hataa yastaazinooh; innal lazeena yastaa zinookana ulaaa`ikal lazeena yu`minoona billaahi wa Rasoolih; fa izas taazanooka liba`di shaanihim faazal liman shi`ta minhum wastaghfir lahumul laah; innal laaha Gahfoor Raheem

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Мӯъминон касоне ҳастанд, ки ба Худову паёмбараш имон овардаанд ва чун бо паёмбар дар коре якҷоя бошанд, то аз ӯ рухсат наталабидаанд, набояд бираванд. Онҳо, ки аз ту рухсат металабанд, касоне ҳастанд, ки ба Худову паёмбараш имон овардаанд. Пас ҳангоме ки аз ту барои баъзе аз корҳояшон рухсат хостанд, бар ҳар як аз онон, ки хоҳӣ, рухсат бидеҳ ва барояшон аз Худо бахшоиш бихоҳ ки Худо бахшояндаву меҳрубон аст!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

أَمْرٍ جَامِعٍ — кори умумие, ки мардумро ҷамъ меоварад, монанди ҷиҳод, намози ҷумъа, ид ва машварат дар кори муҳими мусулмонон.
لَمْ يَذْهَبُوا — намераванд, яъне пароканда намешаванд ва аз ҷамъ берун намебароянд.
يَسْتَأْذِنُوهُ — аз ӯ (Паёмбар ﷺ) иҷозат мепурсанд.
شَأْنِهِمْ — коре, ки ба онҳо тааллуқ дорад ва онҳоро нигарон кардааст.

Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят сифатҳои ҳақиқии муъминонро баён мекунад. Муъминони ростқавл онҳое ҳастанд, ки ба Аллоҳ ва ба Расули Ӯ ﷺ имон овардаанд ва ин имонро дар амал низ зоҳир мекунанд. Яке аз нишонаҳои ин имон он аст, ки ҳангоме бо Паёмбар ﷺ дар коре ҷамъ меоянд, ки манфиати умумии мусулмононро дар бар мегирад — монанди ҷиҳод, намози ҷумъа, ид ё машварат дар бораи кори муҳиме, ки ба уммат расидааст — касе аз онҳо бе иҷозати Паёмбар ﷺ намеравад ва пароканда намешавад. Ин тарзи рафтор нишонаи эҳтиром, итоат ва интизоми ҷамъиятӣ аст.

Сипас Худованд мефармояд, ки онҳое, ки аз ту — эй Паёмбар — ҳангоми рафтан иҷозат мепурсанд, ҳамоно касоне ҳастанд, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ ба ростӣ имон овардаанд. Пас агар онҳо барои коре, ки ба онҳо тааллуқ дорад ва онҳоро нигарон кардааст, аз ту иҷозат пурсанд, ба ҳар касе аз онҳо, ки хоҳӣ, иҷозат деҳ. Ин иҷозат додани ту ба онҳо раҳмат ва осонӣ аст, зеро онҳо узре доранд. Ва барои онҳо аз Аллоҳ омурзиш бихоҳ, то гуноҳҳояшон бахшида шавад. Ҳамоно Аллоҳ омурзандаи гуноҳҳои бандагони тавбакунанда ва ба онҳо меҳрубон аст.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо сухани забон нест, балки амал ва рафтор низ дорад. Муъмини ҳақиқӣ дар ҷамъият интизомнок аст ва ҳуқуқи роҳбар ва ҷамъиятро риоя мекунад.
Эҳтиром ба Паёмбар ﷺ ва пешвоёни ҷамъият аз сифатҳои муъминон аст. Ин ба мо меомӯзад, ки дар корҳои умумӣ бе иҷозат ва бе зарурат пароканда нашавем.
Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст: касе ки узри воқеӣ дорад, метавонад иҷозат бихоҳад ва роҳбар бояд ба ӯ иҷозат диҳад ва барояш дуо кунад.
Омурзиш ва раҳмати Аллоҳ ба бандагони худ наздик аст. Ҳар касе ки хато кунад ва тавба намояд, Аллоҳ ӯро меомурзад ва ба ӯ меҳрубонӣ мекунад.
Ин оят моро ба ваҳдати саф, итоат ба роҳбарӣ ва эҳтиром ба қонунҳои ҷамъиятӣ даъват мекунад, ки ин ҳама ба қувват ва обрӯи мусулмонон меанҷомад.

📜 Оят 60-64 — Сураи Ан-Нур

60وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَن يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ ۖ وَأَن يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَّهُنَّ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

Пиразанон, ки дигар умеди шӯй карданашон нест, бе он, ки зинатҳои худро ошкор кунанд, агар чодари худ биниҳанд, гуноҳе накардаанд. Ва худдорӣ кардан барояшон беҳтар аст ва Худо шунавову доност!

61لَّيْسَ عَلَى الْأَعْمَىٰ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَلَا عَلَىٰ أَنفُسِكُمْ أَن تَأْكُلُوا مِن بُيُوتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ آبَائِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أُمَّهَاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ إِخْوَانِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخَوَاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَعْمَامِكُمْ أَوْ بُيُوتِ عَمَّاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخْوَالِكُمْ أَوْ بُيُوتِ خَالَاتِكُمْ أَوْ مَا مَلَكْتُم مَّفَاتِحَهُ أَوْ صَدِيقِكُمْ ۚ لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَأْكُلُوا جَمِيعًا أَوْ أَشْتَاتًا ۚ فَإِذَا دَخَلْتُم بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَىٰ أَنفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِّنْ عِندِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً ۚ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

Бар нобино ҳараҷе (гуноҳе) нест ва бар ланг гуноҳе нест ва бар бемор гуноҳе нест. Ва бар шумо гуноҳе нест, агар аз хонаи худ ё хонаи падаратон ё хонаи модаратон ё хонаи бародаратон ё хонаи хоҳаратон ё хонаи амакатон ё хонаи аммаатон ё хонаи доиятон (тағоятон) ё хонаи холаатон ё хонае, ки калидҳои он назди шумост, ё хонаи дӯстатон чизе бихӯред. Ва гуноҳе бар шумо нест, агар бо ҳам бихӯред ё ҷудо-ҷудо. Ва чун ба хонае дохил шавед, бар якдигар салом кунед. ин саломест муборак ва покиза аз ҷониби Худо. Худо оётро барои шумо инчунин баён мекунад, шояд, ки ақл кунед!

62إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَىٰ أَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوا حَتَّىٰ يَسْتَأْذِنُوهُ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ۚ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

63لَّا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُم بَعْضًا ۚ قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنكُمْ لِوَاذًا ۚ فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

Ончунон ки якдигарро садо мекунед, паёмбарро садо накунед. Худо медонад чӣ касоне аз шумо дар паноҳи дигаре худро пинҳон месозанд ва оҳистаоҳиста берун мераванд. Онон, ки аз фармони Ӯ сарпечӣ мекунанд, бояд битарсанд, ки мабодо ба онҳо фитнае ё азобе дардовар бирасад!

64أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ قَدْ يَعْلَمُ مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ وَيَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا ۗ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

Аз они Худост ҳар чӣ дар осмонҳову замин аст. Медонад, ки шумо бар чӣ коред. Ва он рӯз, ки ба Ӯ бозгардонда шаванд, ононро аз корҳое, ки кардаанд, огоҳ созад. Ва Худо бар ҳар чизе доност!

← Оят 61 📖 Ан-Нур Оят 63 →

Ан-НурФеҳристи Қуръон

64Оят

MedinanRevelation

62Оят

Тарҷума — Ан-Нур 62

Сураи Ан-Нур Оят 62 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Мӯъминон касоне ҳастанд, ки ба Худову паёмбараш имон овардаанд ва…

Сураи Оят 62/64 — Сураи Ан-Нур النور (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Нур Гӯш кун, Сураи Ан-Нур Тарҷума, Сураи Ан-Нур mp3, Сураи Ан-Нур pdf. Оят 60–64. Ба Тоҷикӣ: Русский.