Сураи Аль Имран — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«Алиф, Лом, Мим» — ин ҳарфҳои ҷудогона (муқаттаа) мебошанд, ки маънои зоҳирии онҳо ба Аллоҳ маълум аст. Ин ҳарфҳо аз ҳамон ҳарфҳое иборатанд, ки арабҳо каломашонро аз онҳо таркиб медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин се ҳарфи ҷудогона — «Алиф, Лом, Мим» — дар оғози сураи «Оли Имрон» омадаанд, ки монанди онҳо дар аввали сураи «Бақара» низ зикр шуда буд. Ин ҳарфҳо ишора ба он доранд, ки Қуръони Карим аз ҳамин гуна ҳарфҳои оддӣ таркиб ёфтааст, ки худи арабҳо дар гуфтугӯи ҳаррӯзаи худ аз онҳо истифода мебаранд. Бо вуҷуди ин, онҳо аз овардани монанди ин Қуръон оҷиз монданд ва ҳеҷ гоҳ натавонистанд мисли онро биёранд. Ин худи далели равшани мӯъҷиза будани Қуръон аст — китобе, ки аз ҳарфҳои маълуму оддӣ сохта шудааст, аммо дар баландии сухан, зебоии баён ва амиқии маъно ба дараҷае расидааст, ки башар аз овардани монанди он нотавон аст. Пас, ин ҳарфҳо даъвати таваҷҷуҳ ба андозагирӣ ва андеша дар бораи ин Китоби бузург мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят мӯъҷизаи бузурги Қуръонро нишон медиҳад: китобе, ки аз ҳарфҳои содда таркиб ёфтааст, аммо башар аз овардани монанди он оҷиз аст. Ин боиси афзун шудани имон ва эътимод ба Қуръон мегардад.

— Қуръон барои ҳамаи мардум — аз замони нузул то қиёмат — дастури ҳаёт аст ва ҳар кас метавонад аз он баҳра барад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бодиққат хонем, дар маъноҳои он андеша кунем ва ба он амал намоем.

— Қуръон мӯъҷизаи ҷовидонӣ аст, ки Худованд онро барои ҳидояти инсонҳо нозил кардааст, ва ин неъмати бузург аст, ки бояд шукри онро ба ҷо орем.