Сураи Аль Имран — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• Аллоҳ: Номи Худованди бузург, ки маъбуди ҳақиқӣ ва ягона аст.
• Ло илоҳа илло Ҳува: Ҳеҷ маъбуде ба ҳақ нест, магар Ӯ.
• Ал-Ҳайй: Зиндаи комил, ки ҳаёти Ӯ абадӣ ва бекамолӣ аст.
• Ал-Қайюм: Пойдор ва нигаҳдорандаи ҳама чиз, ки худи Ӯ ба касе ниёз надорад ва ҳама махлуқот ба Ӯ ниёз доранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки Аллоҳи таоло ҳамон зотест, ки ҳеҷ маъбуди ба ҳақе ғайр аз Ӯ нест. Ӯ танҳо сазовори ибодат аст ва касе дигар дар ибодат шарик нест. Аллоҳ бо сифати «Ал-Ҳайй» — Зиндаи комил — тавсиф шудааст, ки ҳаёти Ӯ ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва ба марг ва нуқсон роҳ намедиҳад. Ҳамчунин Ӯ «Ал-Қайюм» аст, яъне Пойдору Нигаҳдоранда; худи Ӯ ба касе ниёз надорад ва ҳамаи махлуқот дар ҳар ҳол ба Ӯ ниёз доранд. Ӯст, ки ҳама чизро мепазирад ва ҳама чиз ба фармони Ӯ устувор аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бандаро ба тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунад ва дилро аз ширк пок месозад.
• Шинохти сифатҳои «Ал-Ҳайй» ва «Ал-Қайюм» боиси он мешавад, ки инсон ба Аллоҳ таваккул кунад ва танҳо аз Ӯ мадад хоҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи махлуқот ба Аллоҳ ниёз доранд ва Ӯ ҳамеша зинда ва пойдор аст.
• Хондани ин оят ва андеша дар маънои он муҳаббати бандаро ба Худованд зиёд мекунад ва ӯро ба ибодати холисона ҳидоят менамояд.