Surja Lukman — Ajet 32

Kuptimet e fjalëve:

• غَشِيَهُم: i mbuloi ata, i kaploi.
• كَالظُّلَلِ: si re të mëdha (ose si male të larta).
• مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ: duke ia kushtuar vetëm Atij lutjen dhe adhurimin.
• مُقْتَصِدٌ: i matur, që qëndron në mes – nuk e përmbush falënderimin plotësisht.
• خَتَّارٌ: tradhtar i madh, që e thyen premtimin.
• كَفُورٌ: mohues i madh i të mirave.

Tefsiri i Ajetit:

Kur idhujtarët hipin në anije dhe dallgët i kaplojnë nga të gjitha anët si male të mëdha ose si re të dendura, duke u frikësuar se do të mbyten, atëherë e harrojnë idhujt e tyre dhe i luten vetëm Allahut me sinqeritet të plotë, duke ia kushtuar Atij vetëm lutjen dhe adhurimin. Por kur Ai i shpëton dhe i nxjerr në tokë të thatë, ata ndahen në dy grupe: disa prej tyre qëndrojnë në mes – nuk e përmbushin falënderimin siç duhet, ndërsa të tjerët e mohojnë mirësinë e Allahut dhe vazhdojnë në mosbesim. Allahu i Lartësuar na bën të ditur se askush nuk i mohon shenjat dhe argumentet e Tij që dëshmojnë për fuqinë dhe njësinë e Tij, përveç atij që është tradhtar i madh, që e thyen premtimin që i ka dhënë Zotit të tij, dhe mohues i madh i të mirave që i ka dhënë Allahu.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Zemra e njeriut nga natyra e saj i drejtohet Allahut në momente rreziku dhe vështirësie, sepse vetëm Ai është i aftë të shpëtojë nga fatkeqësitë.
2. Sinqeriteti në lutje është çelësi i pranimit të lutjes, prandaj njeriu duhet ta ruajë këtë sinqeritet edhe në kohë begatie, jo vetëm në kohë vështirësie.
3. Ajeti na mëson që të jemi falënderues ndaj Allahut për çdo mirësi që na jep, dhe të mos e harrojmë Atë kur na kalon rreziku.
4. Mohimi i shenjave të Allahut dhe mosfalënderimi për të mirat e Tij janë cilësi të këqija që tregojnë dobësi të besimit dhe largim nga rruga e drejtë.
5. Besimtari i vërtetë është ai që i qëndron besnik premtimit që i ka dhënë Zotit të tij, si në kohë lehtësie ashtu edhe në kohë vështirësie.