Sura An-Nisa — Werset 102

Znaczenie słów:

• فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ – gdy prowadzisz ich w modlitwie jako imam.
• طَائِفَةٌ – grupa, część ludzi.
• وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ – niech zabiorą ze sobą swoją broń.
• فَإِذَا سَجَدُوا – gdy wykonają pokłon (sujud) w modlitwie.
• حِذْرَهُمْ – ich ostrożność, czujność wobec wroga.
• فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً وَاحِدَةً – wtedy uderzyliby na was jednym wspólnym atakiem.
• لَا جُنَاحَ – nie ma grzechu, nie ma winy.
• أَذًى مِّن مَّطَرٍ – szkoda lub trudność spowodowana deszczem.
• عَذَابًا مُّهِينًا – kara poniżająca, hańbiąca.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Allah – Wszechmogący – naucza swojego Proroka ﷺ oraz wspólnotę muzułmańską, jak należy odprawiać modlitwę w czasie wojny i w obliczu wroga. Jest to tak zwana „modlitwa strachu” (صلاة الخوف). Gdy Prorok ﷺ znajdował się wśród swoich towarzyszy podczas bitwy i chciał poprowadzić ich w modlitwie, miał podzielić wojsko na dwie grupy. Jedna grupa miała stanąć z nim do modlitwy, zabierając ze sobą broń, podczas gdy druga grupa miała pozostać w gotowości, pilnując pozycji i obserwując wroga. Gdy pierwsza grupa wykonała pokłon (sujud), miała się wycofać i zająć miejsce drugiej grupy, stając za imamem w gotowości do obrony. Następnie druga grupa – ta, która dotąd nie modliła się – miała przyjść i dołączyć do Proroka ﷺ w pozostałej części modlitwy, również zachowując czujność i trzymając broń. W ten sposób obie grupy modliły się razem z imamem, ale jedna po drugiej, aby nigdy nie pozostawić obozu bez ochrony.

Allah wyjaśnia, dlaczego taki nakaz jest ważny: wrogowie pragną, aby muzułmanie zapomnieli o swojej broni i dobytku podczas modlitwy, aby móc ich zaatakować nagle, jednym zdecydowanym uderzeniem i całkowicie ich pokonać. Dlatego nakazano zachowanie czujności i gotowości bojowej nawet w czasie modlitwy.

Następnie Allah – Wszechmogący – łaskawie zezwala na pewne ułatwienie: jeśli wierni cierpią z powodu ulewy, błota lub choroby, która utrudnia noszenie broni, mogą ją odłożyć, ale pod warunkiem, że nadal będą zachowywać ostrożność i czujność wobec wroga. Nie ma w tym grzechu, gdyż celem prawa jest ochrona życia i ułatwienie, a nie narażanie ludzi na niepotrzebne trudności.

Na zakończenie Allah przypomina, że dla niewiernych, którzy walczą z prawdą i pragną zniszczyć muzułmanów, przygotował karę poniżającą i hańbiącą – zarówno w tym życiu, jak i w życiu ostatecznym.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Doskonałość islamu – islam nie zaniedbuje żadnej dziedziny życia, nawet modlitwa w czasie wojny ma swoje zasady, które łączą oddanie Bogu z dbałością o bezpieczeństwo.
2. Równowaga między duchowością a praktycznością – muzułmanin nie jest wezwany do ignorowania rzeczywistości; wręcz przeciwnie, ma być zarówno pobożny, jak i świadomy zagrożeń wokół siebie.
3. Jedność i organizacja – werset uczy, jak ważne jest współdziałanie, zaufanie do wspólnoty i sprawne zarządzanie nawet w najtrudniejszych sytuacjach.
4. Miłosierdzie Boga – Allah nie obciąża człowieka ponad jego możliwości; gdy pojawia się trudność (deszcz, choroba), daje ulgę, co pokazuje, że islam jest religią łatwości i współczucia.
5. Ostrzeżenie przed wrogiem – werset uczy czujności i rozwagi, aby nie dać się zaskoczyć tym, którzy czyhają na szkodę muzułmanów, a jednocześnie pokazuje, że ostateczne zwycięstwo należy do Boga, który upokorzy wrogów prawdy.