Сураи Ан-Ниса Оят 102 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва чун ту дар миёнашон бошӣ ва барояшон намоз барпо…

Ан-Ниса · 102/176

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Ниса

وَإِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِّنْهُم مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِن وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ۗ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً وَاحِدَةً ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كَانَ بِكُمْ أَذًى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضَىٰ أَن تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ ۖ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُّهِينًا ۝١٠٢

🔤 Transliteration

Wa izaa kunta feehim fa aqamta lahumus Salaata faltaqum taaa`ifatum minhum ma`aka walyaakhuzooo aslihatahum fa izaa sajadoo fal yakoonoo minw waraaa`ikum waltaati taaa`ifatun ukhraa lam yusalloo falyusallo ma`aka walyaakhuzoo hizrahum wa aslihatahum; waddal lazeena kafaroo law taghfuloona `anaslihatikum wa amti`atikum fa yameeloona `alaikum mailatanw waahidah; wa laa junaaha `alaikum in kaana bikum azam mimmatarin aw kuntum mmardaaa an tada`ooo aslihatakum wa khuzoo hizrakum; innal laaha a`adda lilkaafireena `azaabam muheenaa

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ва чун ту дар миёнашон бошӣ ва барояшон намоз барпо кунӣ, бояд, ки гурӯҳе аз онҳо бо ту ба намоз биистанд ва силоҳҳои хеш бардоранд. Ва чун саҷда ба поён бурданд, баробари душман шаванд, то гурӯҳи дигар, ки намоз нахондаанд, биёянд ва бо ту намоз бихонанд. Онон низ ҳушёр бошанд ва силоҳҳои хеш бигиранд. Зеро кофирон дӯст доранд, ки шумо аз силоҳҳо ва матоъи худ ғофил шавед, то якбора бар шумо битозанд. Ва гуноҳе, содир накардаед, ҳар гоҳ аз борон дар ранҷ будед ё бемор будед, силоҳҳои худ бигзорэд, вале ҳушёрона дар фикри душман бошед. Албатта Худо барои кофирон азобе хсркунанда омода сохтааст!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

طَائِفَةٌ: гурӯҳе аз мардум.
أَسْلِحَتَهُمْ: силоҳҳои онҳо.
جُنَاحَ: гуноҳ, тангӣ.
أَذًى: зарар, озор.
مَهِينًا: хоркунанда, расвокунанда.

Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ҳангоме ки ту дар миёни лашкариён бошӣ ва барои онҳо намоз барпо кунӣ, бояд як гурӯҳ аз онҳо бо ту ба намоз истанд ва силоҳҳои худро ҳамроҳ дошта бошанд. Пас чун онҳо саҷда карданд ва як ракъатро бо ту хонданд, бояд ба ҷои гурӯҳи дигар, ки дар муқобили душман ҳушёр истодаанд, ба ақиб раванд ва он гурӯҳи дигаре, ки ҳанӯз намоз нахондаанд, биёянд ва бо ту намоз хонанд. Онҳо низ бояд ҳушёру эҳтиёткор бошанд ва силоҳҳои худро бо худ дошта бошанд. Кофирон дӯст медоранд, ки шумо аз силоҳҳо ва асбобҳои худ ғофил шавед, то якбора ба шумо ҳамла оваранд ва шуморо нест кунанд. Аммо агар ба шумо аз борон зараре расад ё бемор бошед, гуноҳе бар шумо нест, ки силоҳҳои худро замин гузоред, вале ҳушёрии худро нигоҳ доред. Ҳамоно Аллоҳ барои кофирон азобе омода кардааст, ки онҳоро хор ва расво мекунад.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки дин ислом ҳатто дар ҳолати ҷанг ва хатар низ ба намоз ва ибодат таваҷҷуҳ дорад ва мусулмонро аз пайванди худ бо Аллоҳ ҷудо намекунад.
Ислом дини эҳтиёткорӣ ва оқибатбинӣ аст; мусулмон бояд ҳам дар ибодат ва ҳам дар муҳофизати худ ҳушёр бошад.
Аллоҳ таоло ба бандагони худ осонӣ мехоҳад; агар беморӣ ё бориши борон монеъ шавад, метавонанд силоҳи худро гузоранд, вале бояд ҳушёр бошанд.
Кофирон ҳамеша дар фикри зарар расонидан ба мусулмонанд, аммо Аллоҳ мусулмононро ҳидоят мекунад, ки чӣ гуна худро ҳифз кунанд.
Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки агар онҳо фармони Аллоҳро иҷро кунанд, Аллоҳ онҳоро аз шарри душман нигоҳ медорад ва кофиронро дар охират азоберо, ки хоркунанда аст, интизор аст.
Намози хавф ва намоз дар ҳолати ҷанг нишонаи он аст, ки ислом дини воқеӣ ва амалӣ аст ва ба ҳама ҳолатҳои зиндагӣ ҷавоб медиҳад.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва дар ҳар ҳолат фармонҳои Ӯро иҷро намоем, зеро дар он наҷот ва сарфарозӣ аст.

📜 Оят 100-104 — Сураи Ан-Ниса

100۞ وَمَن يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً ۚ وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا

Он кас, ки дар роҳи Худо тарки ватан кунад, дар рӯи замин бархӯрдориҳои бисёр ва кушоишҳо хоҳад ёфт. Ва ҳар кас, ки аз хонаи хеш берун ояд, то ба сӯи Худо ва расулаш ҳиҷрат кунад ва он гоҳ марг ӯро дарёбад, муздаш бар ӯҳдаи Худост ва Худо омурзандаву меҳрубон аст!

101وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَن يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُّبِينًا

Ва чун дар замин сафар кунед, гуноҳе нест, ки агар бими он доштед, ки кофирон ба шумо зиён расонанд, намози хеш кутоҳ кунед. Зеро кофирон душмани ошкори шумо ҳастанд!

102وَإِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِّنْهُم مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِن وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ۗ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً وَاحِدَةً ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كَانَ بِكُمْ أَذًى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضَىٰ أَن تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ ۖ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُّهِينًا

103فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِكُمْ ۚ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ ۚ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَّوْقُوتًا

Ва чун намозро ба поён бурдед, Худоро истода ё нишаста ва ё ба паҳлӯ хобида ёд кунед. Ва чуч аз душман эмин гаштед, намозро тамом адо кунед, ки намоз бар мӯъминон дар вақтҳои муайян воҷиб гашта аст.

104وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ ۖ إِن تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ ۖ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ ۗ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

Ва дар даст ёфтан ба он қавм (кофирон) сустӣ накунед. Агар шумо озор мебинед, онҳо низ чун шумо озор мебинанд, вале шумо аз Худо чизеро умед доред, ки онон умед надоранд. Ва Худо донову ҳаким аст!

← Оят 101 📖 Ан-Ниса Оят 103 →

Ан-НисаФеҳристи Қуръон

176Оят

MedinanRevelation

102Оят

Тарҷума — Ан-Ниса 102

Сураи Ан-Ниса Оят 102 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва чун ту дар миёнашон бошӣ ва барояшон намоз барпо…

Сураи Оят 102/176 — Сураи Ан-Ниса النساء (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Ниса Гӯш кун, Сураи Ан-Ниса Тарҷума, Сураи Ан-Ниса mp3, Сураи Ан-Ниса pdf. Оят 100–104. Ба Тоҷикӣ: Русский.