Сураи Аль-Джасия — Оят 8

1. Маъонии калимаҳо:

• يَسْمَعُ — мешунавад.
• آيَاتِ اللَّهِ — оятҳои Худо, яъне оятҳои Қуръон.
• تُتْلَىٰ عَلَيْهِ — ки бар ӯ хонда мешаванд.
• يُصِرُّ — исрор мекунад, яъне бар куфру гуноҳи худ идома медиҳад ва тавба намекунад.
• مُسْتَكْبِرًا — дар ҳолате ки худро бузург мешуморад ва аз пазириши ҳақ саркашӣ мекунад.
• كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا — гӯё ки он оятҳоро нашунидааст.
• فَبَشِّرْهُ — пас ӯро хабар деҳ (ин ҷо ба маънои тамасхур ва таҳдид аст).
• بِعَذАБٍ أَلِيمٍ — ба азобе дардовар ва дарднок.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шахси кофир ва гуноҳкор сухан мегӯяд, ки оятҳои Қуръонро мешунавад, вақте ки бар ӯ хонда мешаванд. Аммо ба ҷои он ки ин оятҳоро бипазирад ва ба онҳо гӯш диҳад, ӯ бар куфру исёни худ идома медиҳад ва тавба намекунад. Ӯ худро аз пазириши ҳақ бузургтар медонад ва аз фурӯтанӣ дар баробари Худо ва паёмбари Ӯ саркашӣ мекунад. Ҳолати ӯ ба монанди касест, ки гӯё ин оятҳоро ҳеҷ гоҳ нашунидааст — яъне аз онҳо панд нагирифта, ба онҳо амал намекунад.

Баъд Худованд ба Паёмбари Худ (с) мефармояд, ки ин шахси кофир ва гуноҳкорро ба азоби дардовар ва сахт дар охират хабар деҳ. Ин азоб дар рӯзи қиёмат дар оташи ҷаҳаннам ӯро интизор аст. Ин оят ҳамчунин ишора ба он дорад, ки чунин шахс дар дунё низ аз ҷазои Худо наҷот намеёбад, чунон ки дар ҷанги Бадр қатл шуд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шунидани оятҳои Қуръон танҳо кофӣ нест, балки бояд онҳоро қабул кунем ва ба онҳо амал намоем.
• Худро бузург шуморидан ва аз пазириши ҳақ саркашӣ кардан сабаби ҳалокат ва азоби дардовар мегардад.
• Қуръон дастури ҳидоят аст барои касе, ки бо дили кушод ва фурӯтанӣ ба он гӯш диҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки аз исрор бар гуноҳ ва куфр дурӣ ҷӯем ва ҳамеша ба сӯи тавба ва фурӯтанӣ дар баробари Худо биравем.
• Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва барои кофирон ва саркашон азоби дардовар омода кардааст, то инсонҳо аз ин роҳ дурӣ ҷӯянд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.