Сураи Аль-Джасия — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (вайл): Ҳалокат, азоб ва нобудӣ. Ин калима дар Қуръон барои таҳдид ва ҳушдор аз азоби сахти Худо истифода мешавад.
• أَفَّاكٍ (аффок): Дурӯғгӯи бузург, касе ки бисёр дурӯғ мегӯяд ва одамонро бо дурӯғ фиреб медиҳад.
• أَثِيمٍ (асӣм): Гуноҳкор, касе ки дар гуноҳ фурӯ рафтааст ва аз ҳад зиёд гуноҳ мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима таҳдид ва ҳушдори шадид аз ҷониби Худованди мутаъол аст ба ҳар касе ки дурӯғгӯи бузург ва гуноҳкори азим бошад. Чунин шахс бо дурӯғҳои худ одамонро гумроҳ мекунад ва бо гуноҳҳои зиёди худ аз роҳи ҳақ дур мешавад. Барои ӯ ҳалокат ва азоби дардовар дар пеш аст. Дар замони нузули ин оят, яке аз мисолҳои равшани ин сифатҳо Назр ибни Ҳорис буд, ки бо дурӯғҳояш ба муқобили паёмбари Худо (с) меистод ва мардумро аз роҳи ҳақ бозмедошт. Аммо ҳукми оят умумӣ аст ва ҳар касе ки ин сифатҳоро дошта бошад, ба ин таҳдид дохил мешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғгӯӣ ва гуноҳкорӣ оқибати бад дорад ва ба ҳалокат мебарад.
• Моро тарғиб мекунад ба ростгӯӣ ва покизагӣ, то аз азоби Худо дар амон бошем.
• Нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва мардумро аз роҳи гумроҳӣ нигоҳ медорад.
• Моро водор мекунад, ки аз афроди дурӯғгӯ ва гуноҳкор дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Худо моро аз хатарҳо огоҳ мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.