Сураи Аль-Маида Оят 64 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Яҳуд гуфтанд, ки дасти Худо баста аст. Дастҳои худашон баста…

Аль-Маида · 64/120

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Маида

وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ ۚ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا ۚ وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۚ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا ۚ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ۝٦٤

🔤 Transliteration

Wa qaalatil Yahoodu Yadullaahi maghloolah; ghulla aideehim wa lu`inoo bimaa qaaloo; bal yadaahu mabsoo tataani yunfiqu kaifa yashaaa`; wa la yazeedanna kaseeramm minhum maaa unzila ilaika mir Rabbika tughyaananw wa kufraa; wa alqainaa bainahumul `adaawata wal baghdaaa a` ilaa Yawmil Qiyaamah; kullamaaa awqadoo naaral lilharbi at fa-ahal laah; wa yas`awna fil ardi fasaadaa; wal laahu laa yuhibbul mufsideen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Яҳуд гуфтанд, ки дасти Худо баста аст. Дастҳои худашон баста бод? Ва ба он сухан, ки гуфтанд, малъун гаштанд. Дастҳои Худо кушода аст. Ба ҳар навъе, кн бихоҳад, рӯзӣ медиҳад. Ва он чӣ бар ту аз ҷониби Парвардигорат нозил шудааст, ба туғён ва куфри бештарашон хоҳад афзуд. Мо то рӯзи қиёмат миёнашон душманнву кина андохтаем. Ҳар гоҳ ки оташи ҷангро афрӯхтанд, Худо хомӯшаш сохт. Ва онон дар рӯи замин ба фасод мекӯшанд ва Худо фасодкоронро дӯст надорад.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

مَغْلُولَةٌ — басташуда, маҳбус, яъне дасти баста ва аз бахшиш боздошташуда.
غُلَّتْ — баста шуд, маҳбус гардид.
مَبْسُوطَتَانِ — кушода, фарох, яъне дастони кушода ва саховатманд.
طُغْيَانًا — саркашӣ, аз ҳад гузаштан дар гуноҳ ва нофармонӣ.
الْبَغْضَاءَ — душманӣ, кина ва нафрат.
أَوْقَدُوا — оташ афрӯхтанд, шӯълавар карданд.

Тафсири оят:

Худованд Паёмбарашро аз баъзе гуноҳҳои пинҳонии яҳудиён огоҳ мекунад. Онҳо дар миёни худ мегуфтанд, ки дасти Худо баста аст ва аз бахшидан ва рӯзӣ додан боздошта шудааст. Ин суханро он вақт гуфтанд, ки ба қаҳтӣ ва тангию сахтӣ дучор шуда буданд. Онҳо ин гуфторро ба Худои Таоло нисбат доданд, ки гӯё Ӯ бахшиш намекунад ва рӯзиро фарох намегардонад. Аммо ин сухани ботил ва дурӯғ аст. Худованд дар посух фармуд, ки дастони худи онҳо баста бод ва аз раҳмати Худо дур карда шаванд, зеро ба ин сухани нораво сазовор шуданд.

Сипас Худованд ҳақиқатро баён мекунад, ки дастони Ӯ кушода ва фарох аст, ҳар гуна ки бихоҳад рӯзӣ медиҳад, бахшиш мекунад, тангӣ ва фарохӣ меорад, ва ҳеҷ кас наметавонад Ӯро маҷбур кунад ё аз бахшидан боздорад. Ӯ саховатманд ва бахшанда аст ва ҳар корро аз рӯи ҳикмат ва манфиати бандагон анҷом медиҳад. Дар ин оят сифати ду дасти Худованд собит мешавад, тавре ки ба Шону бузургии Ӯ лоиқ аст, бе ташбеҳ ва бе таъвили нодуруст.

Баъд Худованд хабар медиҳад, ки он чи бар ту — эй Паёмбар — аз ҷониби Парвардигорат нозил шудааст, яъне Қуръон, бар бисёре аз яҳудиён танҳо саркашӣ ва куфрро зиёд мекунад. Ин ба сабаби ҳасад ва кинаест, ки дар дилҳои онҳо нисбат ба ту ва рисолати ту ҷой гирифтааст. Ҳар бор ки ояте нозил мешавад, онҳо ба он куфр меоранд ва аз ҳақ дуртар мешаванд.

Худованд инчунин хабар медиҳад, ки миёни гурӯҳҳои яҳудиён то рӯзи қиёмат душманӣ ва нафрат афкандааст. Онҳо пайваста бо якдигар ихтилоф доранд, аз якдигар безоранд ва ҳар гурӯҳ роҳи худро меравад. Ҳар бор ки барои ҷанг бар зидди мусулмонон оташ афрӯхтанд ва фитна барпо карданд, Худованд он оташро хомӯш кард ва нақшаҳои онҳоро барбод дод. Ҳар бор ки ҷанг карданд, мағлуб шуданд ва кӯшишҳояшон бесамар монд. Онҳо дар замин пайваста ба фасод кӯшиш мекунанд, ба куфр ва гумроҳ кардани мардум машғуланд ва ба ислом ва мусулмонон зарар расондан мехоҳанд. Аммо Худованд фасодкоронро дӯст намедорад ва онҳоро ба сазои бад гирифтор мекунад.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд саховатманд ва бахшанда аст ва рӯзиро ба ҳар кас, ки бихоҳад, медиҳад. Ин боиси умедворӣ ва боварӣ ба раҳмати Ӯ мегардад.
Оят моро огоҳ мекунад, ки дар бораи Худованд сухани нодуруст нагӯем ва ба Ӯ сифатҳои нолоиқ нисбат надиҳем.
Ҳасад ва кина нисбат ба дигарон, хусусан нисбат ба онҳое ки Худованд онҳоро азиз кардааст, боиси гумроҳӣ ва куфр мегардад. Ин оят моро аз ҳасад дурӣ кардан меомӯзад.
Худованд ҳар нақшаи бадро, ки бар зидди ҳақ ва мусулмонон кашида шавад, барбод медиҳад ва ҳақро пирӯз мегардонад. Ин боиси оромии дили муъминон аст.
Фасод дар замин ва кӯшиш барои гумроҳ кардани мардум кори бад аст ва Худованд фасодкоронро дӯст намедорад. Ин оят моро ба ислоҳ ва некӯкорӣ даъват мекунад.
Ин оят моро ба сӯи Қуръон ва паёмҳои он ҷалб мекунад, зеро Қуръон барои дилҳои пок роҳнамо ва барои дилҳои бемор боиси зиёд шудани гумроҳӣ аст. Пас бояд бо дили кушода ва итоат ба Қуръон рӯ орем, то аз раҳмати Худованд баҳраманд шавем.

📜 Оят 62-66 — Сураи Аль-Маида

62وَتَرَىٰ كَثِيرًا مِّنْهُمْ يُسَارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ ۚ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

Мебинӣ бисёре аз онҳоро, ки ба гуноҳу таҷовуз ва ҳаромхорагӣ мешитобанд. Чӣ бад корҳое мекарданд!

63لَوْلَا يَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالْأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ ۚ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَصْنَعُونَ

З Барои чӣ худопарастону донишмандон ононро аз гуфтори бад ва ҳаромхорагӣ бознамедоранд. Чӣ бад аст корҳое, ки мекарданд!

64وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ ۚ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا ۚ وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۚ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا ۚ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ

65وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتَابِ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأَدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ

Агар аҳли китоб имон биёваранд ва парҳезгорӣ кунанд, гуноҳонашон хоҳем нобуд кард ва онҳоро ба биҳиштҳои пурнеъмат дохил хоҳем кард.

66وَلَوْ أَنَّهُمْ أَقَامُوا التَّوْرَاةَ وَالْإِنجِيلَ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْهِم مِّن رَّبِّهِمْ لَأَكَلُوا مِن فَوْقِهِمْ وَمِن تَحْتِ أَرْجُلِهِم ۚ مِّنْهُمْ أُمَّةٌ مُّقْتَصِدَةٌ ۖ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ سَاءَ مَا يَعْمَلُونَ

Ва агар Таврот ва Инҷил ва он чиро, ки аз ҷониби Худо бар онҳо нозил шуда, барпой доранд, аз болои сару зери пояшон рӯзӣ бихӯранд. Баъзе аз онҳо мардуме миёнарав ҳастанд ва бисёрашон бадкирдоранд.

← Оят 63 📖 Аль-Маида Оят 65 →

Аль-МаидаФеҳристи Қуръон

120Оят

MedinanRevelation

64Оят

Тарҷума — Аль-Маида 64

Сураи Аль-Маида Оят 64 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Яҳуд гуфтанд, ки дасти Худо баста аст. Дастҳои худашон баста…

Сураи Оят 64/120 — Сураи Аль-Маида المائدة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Маида Гӯш кун, Сураи Аль-Маида Тарҷума, Сураи Аль-Маида mp3, Сураи Аль-Маида pdf. Оят 62–66. Ба Тоҷикӣ: Русский.