Сураи Аль-Вакиа — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّهُ»: ҳамоно он (яъне ин Қуръоне, ки бар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам нозил шудааст).

— «لَقُرْآنٌ»: ҳамоно Қуръон аст, яъне хондашаванда ва ҷамъовардашуда.

— «كَرِيمٌ»: бузургвор, гиромиқадр, пурфоида ва боизи хайри бисёр.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно ин Қуръоне, ки бар шумо — эй мардум — хонда мешавад, Қуръони бузургвор аст; зеро дар он манфиатҳои азим ва хайри фаровон мавҷуд аст. Он китоби пуръиззат ва гиромиқадр аст, ки Худованд онро аз ҳар гуна нуқсон ва таҳриф нигаҳбонӣ кардааст. Ин Қуръон дар назди Худо арҷманду мукаррам аст ва дар китоби маҳфуз ва нигаҳдошташуда ҷой дорад, ки аз чашми одамон пинҳон аст ва онро танҳо фариштагони гиромиқадр, ки Худованд онҳоро аз ҳар гуна айбу гуноҳ пок гардонидааст, ламс мекунанд. Инчунин, ба он танҳо касоне даст мерасонанд, ки аз ширк, ҷанобат ва ҳадас пок шудаанд. Қуръон барои бандагони Худо манбаи бузурги ҳидоят, пандҳо, аҳком ва тавҳид аст; аз ин рӯ, он дар назди Худованд гиромиқадр ва бузургвор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби бузургвор ва пурфоида аст; хондани он, андеша кардан дар маъноҳояш ва амал кардан ба аҳкоми он барои инсон дар дунё ва охират хайри бисёр меорад.

— Қуръон каломи Худованди Ҳаким аст ва аз ҳар гуна нуқсону таҳриф маҳфуз аст; ин боиси он мегардад, ки мо ба он боварии комил дошта бошем ва онро ҳамчун сарчашмаи ҳидоят қабул кунем.

— Эҳтироми Қуръон ва покиза нигоҳ доштани худ ҳангоми ламс кардани он вазифаи ҳар мусулмон аст; ин ба мо одоби муносибат бо каломи Худоро меомӯзад.

— Дар Қуръон барои ҳар кас — донишманд ё оддӣ — панд, ҳикмат ва роҳнамоӣ вуҷуд дорад; аз ин рӯ, бояд ҳамеша ба он рӯй оварем ва аз он дурӣ наҷӯем.

— Қуръон моро ба сӯи тавҳид, покии дил ва амали нек раҳнамоӣ мекунад; пайравӣ аз он сабаби наздикӣ ба Худованд ва бахтмандии дуҷаҳонӣ мегардад.