Сураи Аль-Вакиа — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

— «كِتَابٍ»: китоб, навиштаҷот.

— «مَّكْنُونٍ»: пинҳон, нигаҳдошташуда, аз чашми одамон пӯшида.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони азим, ки бар Муҳаммад (с.а.с.) нозил шудааст, дар китобе нигаҳдорӣ шудааст, ки аз чашми мардум пинҳон аст ва он Лавҳи Маҳфуз мебошад. Ин китоб дар назди Аллоҳ таоло маҳфуз ва аз ҳар гуна тағйиру таҳриф эмин аст. Ҳеҷ кас ба он даст намерасонад, магар фариштагони муқаррабе, ки Аллоҳ онҳоро аз ҳар гуноҳ ва нуқсон пок гардонидааст. Инчунин, ба ин Қуръон касе даст намерасонад, магар покони аз ширк ва ҷанобату ҳадас. Қуръон дар ҷои баланд ва арзандае ҷой дорад, ки аз дастрасии махлуқот берун аст ва ин бузургии мақоми онро нишон медиҳад.

1. Фавоид ва дарсҳо:

— Қуръон китоби бузург ва пурфоида аст, ки дар ҷои амину пок нигаҳдорӣ шудааст.

— Покии зоҳирӣ ва ботинии инсон барои наздик шудан ба Қуръон зарур аст.

— Аллоҳ таоло Қуръонро аз ҳар гуна таҳриф ва тағйир ҳифз кардааст, бинобар ин мусулмон бояд бо эътимоди комил ба он рӯ оварад.

— Ин оят моро ба муҳаббат ва эҳтироми бештар ба Қуръон ва пайравӣ аз дастурҳои он ташвиқ мекунад.

— Қуръон сарчашмаи хайру баракат аст ва хондани он бо дили пок ва нияти соф савоби бузург дорад.