Сураи Аль-Вакиа — Оят 79

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَّا يَمَسُّهُ» — ба он даст намерасонад, ламс намекунад.
• «الْمُطَهَّرُونَ» — поконидашудагон, онҳое ки аз ҳар гуна олудагӣ ва нуқсон пок ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони азим, ки бар Муҳаммад (с) нозил шудааст, дорои манфиатҳои бузург, хайри фаровон ва илми бисёр аст. Он дар китоби нигаҳдошташуда ва пӯшида аз чашми махлуқот қарор дорад, ки он китоб дар дасти фариштагон аст. Ба ин Қуръон танҳо фариштагони гиромӣ, ки Худо онҳоро аз айбҳо ва гуноҳҳо пок гардонидааст, даст мерасонанд. Ҳамчунин ба он танҳо поконидашудагон аз ширк, ҷанобат ва ҳадас даст мерасонанд. Ба ибораи дигар, ин китоби макнунро танҳо фариштагони покиза аз гуноҳҳо ва айбҳо ламс мекунанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон китоби бузург ва пур аз хайру баракат аст, ки Худованд онро дар ҷои пок ва нигаҳдошташуда қарор додааст.
• Покизагӣ ва таҳорат дар назди Худо арзиш ва мақоми баланд дорад; ҳатто фариштагон бо сифати покӣ тавсиф шудаанд.
• Эҳтиром ва таъзими Қуръон нишонаи имон аст; муъмин бояд бо дили пок ва таҳорат ба ин китоби муқаддас рӯ оварад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои наздик шудан ба Қуръон ва фаҳмидани он, поксозӣ аз гуноҳ ва олудагиҳо зарур аст.
• Қуръон дар ҷои амн ва пок маҳфуз аст, ки ин боиси итминон ва эътимоди комили муъмин ба он мегардад.