Сураи Ан-Назиат — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• النَّازِعَاتِ: кашидагирандагон, яъне фариштагоне, ки рӯҳҳоро мекашанд.
• غَرْقًا: ба шиддат ва сахтӣ кашидан, чунон ки гӯё дар умқи чизе фурӯ меравад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки рӯҳи кофиронро бо шиддат ва сахтӣ мекашанд. Ин фариштагон ҳангоми гирифтани рӯҳи инкоркунандагон онро ба сахтӣ ва бо нороҳатӣ аз бадан мекашанд. Қасами Аллоҳ ба ин фариштагон нишонаи азамати онҳо ва аҳамияти вазифаи онҳост, зеро Аллоҳ ба ҳар чизе, ки бихоҳад, қасам ёд мекунад ва ин ҳақиқатро таъкид менамояд, ки рӯзи қиёмат ҳатман хоҳад омад ва ҳисобу китоб сурат мегирад.

1. Фаъидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки марг ҳақиқатест ва ҳар кас рӯҳашро фариштагон мегиранд.
• Кофирон ва гуноҳкорон бояд аз сахтии гирифтани рӯҳ битарсанд ва ба сӯи тавба ва имон баргарданд.
• Муъминон бояд бо амалҳои некӯ худро омода созанд, то рӯҳашон бо осонӣ гирифта шавад.
• Қасами Аллоҳ ба фариштагон нишон медиҳад, ки олами ғайб вуҷуд дорад ва мо бояд ба он имон оварем.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, пас бояд барои он ҷо тайёрӣ бинам.