Сураи Ан-Назиат — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّاشِطَاتِ»: фариштагоне, ки ҷонҳоро бо нармӣ ва осонӣ мекашанд.

— «نَشْطًا»: кашидани нарм ва осон, бе сахтӣ ва ранҷ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки ҷонҳои муъминонро бо нармӣ ва осонӣ мегиранд. Ин фариштагон ҷонро аз бадан бо рафоқат ва бе ранҷу азоб ҷудо мекунанд, ба гунае ки рӯҳ бо оромӣ ва осонӣ аз ҷисм хориҷ мешавад. Ин амал нишонаи раҳмат ва лутфи Аллоҳ нисбат ба бандагони некӯкор аст, ки ҳангоми марг азобу машаққат намебинанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Аллоҳ ба бандагони солеҳу некӯкор раҳмдил аст ва ҳангоми марг ба онҳо осонӣ медиҳад.

— Ҳаёти некӯкорона ва имони ростин сабаби он мешавад, ки инсон дар лаҳзаҳои охири умр оромӣ ва осонӣ ҳис кунад.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон ба махлуқоти бузургвор нишонаи азамати онҳо ва аҳамияти мавзӯи баъд аз қасам омада аст.

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки марг ҳақиқатест ва бояд барои он омода бошем, то аз раҳмати Аллоҳ баҳраманд гардем.