Сураи Ат-Тауба — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «تَابُوا»: тавба карданд, яъне аз ширку куфр ба Аллоҳ рӯй оварданд ва ба ягонагии Ӯ иқрор шуданд.
• «أَقَامُوا الصَّلَاةَ»: намозро барпо карданд, яъне онро бо шарту рукнҳояш адо намуданд.
• «آتَوُا الزَّكَاةَ»: закотро доданд, яъне ҳаққи моли худро ба касоне, ки шариат муайян кардааст, адо карданд.
• «إِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ»: бародарони шумо дар динанд.
• «نُفَصِّلُ الْآيَاتِ»: оятҳоро ба таври равшан баён мекунем.
• «لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ»: барои мардуме, ки медонанд ва дарк мекунанд.

1. Тафсири оят:

Агар ин мушрикон аз ширку куфри худ тавба кунанд ва ба ягонагии Аллоҳ иқрор шаванд, намозро бо тамоми шарту рукнҳояш барпо доранд ва закотро аз молҳои худ бидиҳанд, он гоҳ онҳо бародарони шумо дар дини ислом мегарданд. Яъне ҳуқуқу вазифаҳои онҳо мисли ҳуқуқу вазифаҳои шумост: он чӣ ба шумо ҳалол аст, ба онҳо низ ҳалол аст ва он чӣ бар шумо воҷиб аст, бар онҳо низ воҷиб аст. Бо қабули ислом хуни онҳо, молҳои онҳо ва обрӯи онҳо эмин мегардад ва ҷангидан бо онҳо ҳалол нест. Мо оятҳои худро ба таври равшан баён мекунем барои мардуме, ки мефаҳманд ва аз онҳо фоида мегиранд, зеро онҳо ҳақиқатро дарк мекунанд ва дигаронро низ аз он баҳраманд месозанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тавба ва рӯй овардан ба Аллоҳ дарро ба рӯйи ҳар инсоне мекушояд, ҳатто барои онҳое, ки пештар дар ширку куфр буданд.
• Ислом дини бародарӣ ва ягонагӣ аст; ҳамаи мусулмонон новобаста аз миллат ва забони худ бародарони якдигаранд.
• Намоз ва закот ду рукни муҳими ислом ҳастанд, ки пайванди банда бо Парвардигор ва пайванди инсон бо ҷомеаро мустаҳкам мекунанд.
• Қабули ислом ҳуқуқу ҳурмати инсонро таъмин мекунад: ҷон, мол ва обрӯи ӯ эмин мегардад.
• Аллоҳ оятҳои худро барои аҳли дониш ва андеша равшан баён мекунад, то мардум ҳақиқатро бифаҳманд ва ба он амал кунанд.
• Дониш ва фаҳмиш сабаби баҳрагирӣ аз Қуръон аст; ҳар кас бештар бидонад, бештар аз ҳидояти он баҳра мебарад ва дигаронро низ ҳидоят мекунад.