Сураи Ат-Тауба — Оят 12

1. Маънои калимаҳои душвор:

• نَكَثُوا: шикастанд, вайрон карданд.
• أَيْمَانَهُم: савгандҳои худ, паймонҳои худ.
• عَهْدِهِمْ: аҳду паймони онҳо.
• طَعَنُوا: таъна заданд, айб ҷӯӣ карданд.
• أَئِمَّةَ الْكُفْرِ: пешвоёни куфр, сарварони кофирон.
• لَا أَيْمَانَ لَهُمْ: онҳо савганд ва паймоне надоранд (яъне ба паймонашон вафо намекунанд).
• يَنتَهُونَ: бозмеистанд, даст мекашанд.

1. Тафсири оят:

Агар он мушриконе, ки бо шумо аҳду паймон баста буданд, савгандҳо ва паймонҳои худро шикананд ва ба дини шумо — Ислом — таъна заданд ва онро айб ҷӯӣ кунанд, пас бо пешвоён ва сарварони куфр биҷангед. Зеро онҳо касоне ҳастанд, ки ба паймон ва савганди худ вафо намекунанд ва ҳеҷ аҳду паймоне онҳоро аз ҷанг бознамедорад. Бо онҳо биҷангед, то шояд аз куфру душмании худ нисбат ба Ислом даст кашанд ва ба роҳи рост баргарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини сулҳу осоиштагӣ аст ва то замоне, ки душманон паймони худро нигоҳ доранд, мусулмонон низ ба паймони худ вафодор мемонанд.
• Аммо агар душманон паймоншиканӣ кунанд ва ба дини Ислом таъна зананд, пас мусулмонон ҳақ доранд, ки худро ва дини худро ҳимоя кунанд.
• Оят нишон медиҳад, ки ҳифзи дини Ислом вазифаи муҳимми ҳар як мусулмон аст ва бояд дар баробари таҳқиру таъна ба дини худ беэътино набошанд.
• Инчунин, оят моро огоҳ мекунад, ки баъзе одамон паймоншикан ва бевафо ҳастанд ва бояд аз онҳо эҳтиёт шавем.
• Дар оят умеди он аст, ки душманон аз куфру душманӣ даст кашанд ва ба Ислом бипазиранд, ки ин нишони раҳмату меҳрубонии Худованд нисбат ба бандагонаш аст.