Сураи Ат-Тауба — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• لَا يَرْقُبُونَ: риоя намекунанд, эҳтиром намегузоранд, парво намекунанд.
• إِلًّا: хешутаборӣ, қаробат, пайвандии хешӣ.
• ذِمَّةً: аҳду паймон, зима, уҳдадорӣ.
• الْمُعْتَدُونَ: таҷовузкунандагон, аз ҳад гузарандагон, золимон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мунофиқон ва мушриконест, ки бо мӯъминон душманӣ доранд. Худованд мефармояд, ки онҳо дар ҳаққи ҳеҷ мӯъмине на хешутаборӣ ва на аҳду паймонро риоя мекунанд. Яъне, агар ба мӯъмине хешовандӣ дошта бошанд ҳам, ё бо ӯ аҳду паймоне баста бошанд ҳам, онро нигоҳ намедоранд ва вафо намекунанд. Сабаби ин рафтор он аст, ки дилҳои онҳо аз адоват ва кина нисбат ба ислом ва мусулмонон пур аст. Онҳо танҳо дар фикри зарару зиён расонидан ба мӯъминон ҳастанд ва аз ҳар воситае барои ин кор истифода мекунанд. Барои онҳо ҳеҷ чиз — на қаробат, на аҳд, на ҳуқуқи инсонӣ — монеъ шуда наметавонад. Ин гуна одамон аз ҳадди худ гузаштаанд ва золиму таҷовузкор ҳастанд. Худованд онҳоро бо сифати «муътадидон» — яъне аз ҳад гузарандагон — тавсиф мекунад, зеро онҳо ҳудуди Худоро вайрон карда, ба дигарон зулм мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон огоҳӣ медиҳад, ки аз душманони ислом эҳтиёт кунанд ва ба онҳо эътимод накунанд, зеро онҳо ҳеҷ аҳду паймонро риоя намекунанд.
• Ислом дини адлу инсоф аст ва ба мӯъминон таълим медиҳад, ки ҳуқуқи ҳатто душманонро низ риоя кунанд, аммо дар баробари онҳо бояд ҳушёр бошанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адоват ва кина нисбат ба ислом метавонад одамонро аз ҳар гуна арзишҳои инсонӣ — хешутаборӣ, аҳд, инсоф — дур кунад.
• Мӯъминон бояд ба Худо таваккул кунанд ва аз Ӯ ёрӣ пурсанд, зеро танҳо Ӯст, ки аз зулму таҷовуз ҳифз мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ислом ва мусулмонон бо меҳру муҳаббат муносибат кунем ва аз адовату кина дурӣ ҷӯем, то аз зумраи азҳадгузарандагон набошем.