Сураи Йунус — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَلَائِفَ: ҷамъи «халифа» — яъне ҷонишинҳо, ворисон, касоне ки баъд аз дигарон дар замин ҷой мегиранд.
• مِن بَعْدِهِمْ: баъд аз онҳо — яъне баъд аз умматҳои гузаштаи ҳалокшуда.
• لِنَنظُرَ: то ки Мо бибинем — ин ибора ба маънои озмоиш ва санҷиши амалҳост, на дидани чашмӣ, зеро Худо ба ҳама чиз огоҳ аст.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованди мутаъол умматҳои пешинаро ба сабаби дурӯғ баровардани паёмбаронашон ҳалок кард, шуморо — эй мардум — дар замин ҷонишини онҳо гардонд. Ин ҷонишинӣ на барои он аст, ки Худо чизеро надонад, балки барои он аст, ки санҷида шавад, ки шумо чӣ гуна амал мекунед: оё роҳи некӣ ва итоатро пеш мегиред, то подоши некӯ бигиред, ё роҳи бадӣ ва гуноҳро интихоб мекунед, то ба ҷазои он гирифтор шавед. Пас ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё майдони озмоиш аст ва ҳар амали мо сабт мешавад.
• Худо ба мо имконият додааст, ки дар замин зиндагӣ кунем ва интихоб намоем — ин неъмати бузург аст, ки бояд қадрдонӣ шавад.
• Ояти худ роҳнамоист барои он ки ҳамеша некӣ кунем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем, зеро ҳамаи амалҳоямон дар пешгоҳи Худо ҳозиранд.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо амали нек ба саодати ҷовидонӣ бирасад ва инсонро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.