Сураи Аль-Кафирун — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «عَابِدٌ»: ибодаткунанда, парастанда.

— «مَا عَبَدتُّمْ»: он чи шумо мепарастидед, яъне бутҳо ва маъбудҳои ботил.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки Паёмбар (с) на танҳо дар гузашта ба бутҳои шумо ибодат накардааст, балки ҳоло ҳам ва ҳеҷ гоҳ ба он чи шумо мепарастед, ибодат намекунад. Ибодати ӯ танҳо барои Худои ягона аст ва ба ибодати шумо ҳеҷ шабоҳате надорад. Ибодати Паёмбар холис барои Худост, дар ҳоле ки ибодати шумо ба бутҳои беҷон ва маъбудҳои ботил аст. Пас, миёни ибодати ӯ ва ибодати шумо фарқи бузург вуҷуд дорад ва ҳеҷ гуна мусолиҳа ва омезиш дар масъалаи ибодат имконнопазир аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ибодат бояд танҳо барои Худои ягона ва холисона бошад ва ҳеҷ касро бо Ӯ шарик нагирем.

— Аз ин оят равшан мешавад, ки роҳи ҳақ ва ботил ҳеҷ гоҳ бо ҳам омехта намешаванд ва муъмин бояд дар эътиқоди худ устувор бошад.

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) бо ахлоқи олӣ ва эътиқоди поки худ намунаи беҳтарин барои мост ва мо бояд аз ӯ пайравӣ кунем.

— Ҳамчунин ин оят моро ба сӯи ихлос ва покизагии ният дар ибодат ҳидоят мекунад, то ки амалҳои мо дар дунё ва охират қабул гарданд.