Сураи Аль-Кахф — Оят 10

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَوَى: паноҳ бурдан, ҷой гирифтан ва гурехтан ба ҷое.
• الْفِتْيَةُ: ҷамъи «фатӣ» — ҷавони болиғу комил.
• الْكَهْفِ: ғор, мағора дар кӯҳ.
• مِن لَّدُنكَ: аз ҷониби Ту, аз назди Худо.
• وَهَيِّئْ: омода кун, муҳайё соз, ислоҳ кун.
• رَشَدًا: роҳи рост, ҳидоят, дурустӣ ва савоб.

1. Тафсири оят:

Ба ёд ор — эй Паёмбар — он вақтро, ки як гурӯҳ ҷавонони бовардор барои ҳифзи дину эътиқоди худ аз зулму ситами қавми кофири худ ба ғор паноҳ бурданд. Онҳо дар дили худ имонро нигоҳ доштанд ва аз шари кофирон гурехтанд, то онҳоро ба парастиши бутҳо маҷбур насозанд. Он гоҳ ба Парвардигори худ дуо карданд ва гуфтанд: «Эй Парвардигоро! Аз назди Худ ба мо раҳмате ато кун, ки бо он дилҳои моро устувор гардонӣ, моро аз бадӣ ва душманon ҳифз кунӣ ва ба роҳи хайр муваффақ созӣ. Ва кори моро барои мо осон ва дуруст гардон — яъне моро ба роҳи рост, ба ҳидоят ва ба он чи Ту дӯст медорӣ, раҳнамоӣ кун, то ки мо аз гумроҳон набошем, балки аз ҳидоятёфтагон бошем».

Ин оят нишон медиҳад, ки чӣ гуна ҷавонони имоновар дар вақти тангию фишор ба Худо рӯй оварданд ва аз Ӯ ёрӣ ва раҳмат хостанд. Онҳо на ба қувваи худ, на ба касе дигар, балки танҳо ба Парвардигори худ такя карданд ва аз Ӯ роҳи дурустро талаб намуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар вақти сахтӣ ва фишор ҳамеша ба Худо паноҳ барем ва аз Ӯ кӯмак хоҳем, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад раҳмат ва роҳи дурустро ато кунад.
• Ҷавонони имоновар намунаи олӣ барои мо ҳастанд: онҳо дини худро аз ҳама чиз афзал донистанд ва барои ҳифзи он аз ҷои худ гурехтанд, аммо имонро аз даст надоданд.
• Дуои онҳо нишон медиҳад, ки мо бояд на танҳо раҳмат, балки роҳи рост ва ҳидоятро низ аз Худо талаб кунем, зеро неъмати бузургтарин пас аз имон ҳидоят аст.
• Ин оят дилҳоро ором мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки Худо бандагони худро танҳо намегузорад; ҳар кас ба Ӯ таваккул кунад, Ӯ роҳи беруншавиро нишон медиҳад.
• Қуръон бо чунин қиссаҳо моро ба сӯи имон ва некӣ ҷалб мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи имон ҳарчанд душвор бошад ҳам, оқибаташ раҳмат ва ҳидояти Худост.