Сураи Аль-Кахф — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• فَضَرَبْنَا: маънои он дар ин ҷо "гузоштем" ё "пӯшонидем" аст, яъне пардае бар гӯшҳояшон гузоштем.
• عَدَدًا: шумораи муайян, яъне солҳои маҳдуд ва муайяншуда.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки он ҷавонони мӯъмин ба ғор паноҳ бурданд, Худованди мутаъол бар гӯшҳои онҳо пардае гузошт, то ки ҳеҷ садое нашунаванд, ва онҳоро дар ҳолати хоби чуқун ва вазнин қарор дод. Онҳо дар он ғор солҳои зиёде, ки шумораашон муайян буд, дар хоб монданд. Зикри махсуси гӯшҳо аз он сабаб аст, ки ин узв ҳассостарин роҳи бедоршавӣ аст; одам одатан аз садо бедор мешавад ва хоби вазнин танҳо бо хомӯш шудани шунидан мустаҳкам мегардад. Ҳамин тавр, Худованд онҳоро аз ҳама гуна овозҳо ҷудо кард ва муддати тӯлонӣ дар ҳолати хоб нигоҳ дошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз қодир аст ва метавонад қонунҳои табииро барои бандагони солеҳи худ тағйир диҳад.
• Он боиси афзудани бовар ба қудрати бепоёни Аллоҳ ва таввакул ба Ӯ мегардад.
• Ин ҳодиса далели равшани эҳёи баъд аз марг ва ҳисобу китоби қиёмат аст, зеро Худое, ки метавонад одамонро солҳо дар хоб нигоҳ дорад, метавонад онҳоро пас аз марг низ зинда кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми хатар ва фишор ба Аллоҳ паноҳ барем ва ба Ӯ таваккал кунем, чунон ки он ҷавонон карданд.
• Он инчунин нишонаи раҳмати Худованд аст, ки бандагони худро дар ҳолатҳои душвор ҳифз мекунад ва ба онҳо оромӣ мебахшад.