Сураи Аль-Кахф — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَمْ: ҳарфи истифҳом буда, дар ин ҷо ба маънои «бал» — яъне «балки» меояд.
• حَسِبْتَ: ту гумон кардӣ, ту пиндоштӣ.
• أَصْحَابَ الْكَهْفِ: соҳибони ғор — он гурӯҳе, ки дар ғори кӯҳ паноҳ гирифтанд.
• الرَّقِيمِ: лавҳе, ки номҳои онҳо ва хабарҳояшон дар он навишта шуда буд ва онро бар дари ғор овезон карданд. «Рақим» ба маънои «марқум» — яъне навишташуда аст.
• عَجَبًا: аҷоиб, ҳайратовар.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту гумон накун, ки достони соҳибони ғор ва он лавҳае, ки номҳояшон дар он навишта шуда буд, аз оятҳои Мо аҷоибтарин аст. Не, чунин нест; балки офариниши осмонҳо ва замин ва он чи дар онҳост, аз ин ҳам аҷоибтар аст. Ин оят дар ҳақиқат ба касоне, ки дар бораи соҳибони ғор савол мекарданд, посух ва танбеҳ аст: аз кори онҳо ҳайрат накунед, зеро дар миёни махлуқоти Мо чизҳое ҳастанд, ки аз достони онҳо аҷоибтаранд. Ҳамин тавр, Қуръон ба мо меомӯзад, ки қудрати Худованд бепоён аст ва ҳамаи офаринишҳои Ӯ нишонаҳои бузурги Ӯ мебошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд ба мо мефаҳмонад, ки ҳайратовартарин чизҳо дар офариниши Ӯ ҳастанд, на танҳо достони соҳибони ғор; ин моро ба андеша ва тафаккур дар бораи офаринишҳои бузурги Худо даъват мекунад.
• Қуръон бо услуби нарм ва пурҳикмат ба саволҳои мардум посух медиҳад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба қудрати бепоёни Худованд бовар кунем ва аз ҳама чизҳои аҷоиб дар офариниш ба Ӯ паноҳ барем.
• Достони соҳибони ғор мисоли ибратомӯз аст барои онҳое, ки ба Худо имон доранд ва дар роҳи Ӯ сабр мекунанд; ин моро ба сабр ва устуворӣ дар дин ташвиқ мекунад.
• Қуръон китоби ҳикмат ва ҳидоят аст; ҳар ояти он дарсҳои бузург барои инсон дорад ва моро ба сӯи имон ва амали нек раҳнамоӣ мекунад.