Suurah Al-Kahf — Aayad 10

Macnaha Erayada:

• Al-Fityah: dhallinyaro (waxay tahay jamac ee fatā), oo ah wiilal dhallinyaro ah oo kaamil ah.
• Al-Kahf: godka ama boholka buurta.
• Min ladunka: agtaada ama xagaaga.
• Rashad: toosnaan, hanuun, iyo qummanaanta jidka.

Tafsiirka Aayadda:

Xusuuso markay dhallinyaradii rumaysnayd u carareen godka (kahf), iyagoo ka baxsan jirdilka iyo fidnada qoomkoodii gaalada ahaa, kuwaas oo ku qasbayay inay caabudaan sanamyada. Markay galeen godka, waxay baryeen Eebahood iyagoo leh: "Eebow, waxaad naga siisaa agtaada naxariis, oo nagu xooji, naga dhawr sharka, oo noo toosi jidka toosan, kana yeel arrintayada (rumaynta iyo hijrada) hanuun iyo qummanaan, si aanan u dhumin." Waxay weydiisteen laba shay: naxariis Eebe oo ku xoojisa iimaanka, iyo toosnaan arrintooda oo ku hagaajisa camalka.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Baryada Eebe waa hubka ugu weyn ee mu'uminku isku kaalmeeyo marka ay cidhiidhi iyo fidno jirto.
2. Dhallinyaradu hadday diintooda ku adkaystaan oo Eebe u baryaan, Ilaahay wuxuu u furaa albaabbo nabadgelyo iyo guul.
3. Naxariista Eebe iyo hanuunkiisa ayaa ah asaaska guusha, mana jiro wax ka daran lumista jidka toosan.
4. Hijrada (u cararka) si loo ilaaliyo diinta waa sunnaha suubban, waxayna muujinaysaa in diintu ay ka qiimo badan tahay maalka iyo qaraabada.
5. Aayaddu waxay ku dhiirrigelisaa in dadku isku halleeyaan Eebe oo u dhiibaan arrimahooda, isagoo u dhow inuu ajiibo baryaha kuwa la dulmay.