Сураи Ан-Нур — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سُورَةٌ: порчае аз Қуръон, ки иборат аз оятҳост.
• أَنزَلْنَاهَا: онро нозил кардем, яъне ба Паёмбар (с) ваҳй намудем.
• فَرَضْنَاهَا: онро фарз гардонидем, яъне аҳкому ҳудуди онро воҷиб ва ҳатмӣ сохтем.
• آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ: оятҳои равшану возеҳ, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд.
• تَذَكَّرُونَ: панд гирифтан, ёд кардан ва аз он ибрат гирифтан.

1. Тафсири оят:

Ин сураи бузургест аз Қуръони Карим, ки Худованди Мутаъол онро ба сӯи Паёмбари худ (с) нозил кардааст. Дар ин сура аҳкому ҳудуди муҳимме воҷиб гардонида шудааст, ки бандагони муъмин бояд онҳоро ба ҷо оваранд ва ба онҳо амал кунанд. Ҳамчунин дар ин сура оятҳои равшану возеҳе нозил шудааст, ки роҳи ҳақро нишон медиҳанд ва ҳалолу ҳаромро равшан месозанд. Ҳадаф аз ин ҳама он аст, ки шумо — эй муъминон — панд гиред, андарз бигиред ва бо ёдоварӣ аз ин оятҳо ба онҳо амал кунед. Ин оятҳо барои он нозил шудаанд, ки шумо аз ғафлат бедор шавед ва ба сӯи Худо ва аҳкоми Ӯ рӯй оред.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки Худованд онро барои саодати инсон нозил кардааст.
• Аҳкоми Қуръон воҷиб ва ҳатмист ва бар ҳар муъмин зарур аст, ки онҳоро омӯзад ва ба ҷо оварад.
• Оятҳои Қуръон равшану возеҳанд ва ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд, бинобар ин инсон метавонад бо пайравӣ аз онҳо роҳи дурустро пайдо кунад.
• Ҳадафи асосии нозил шудани оятҳо панд гирифтан ва ёдоварӣ аст, то инсон аз ғафлат бедор шавад ва ба сӯи Худо бозгардад.
• Қуръон китоби андарз ва мавъизат аст ва ҳар касе, ки ба он рӯй оварад, саодати дуняву охиратро ба даст меорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бо дили бошуурона ва таваҷҷуҳ қироат кунем ва аз он ибрат гирем, на танҳо бо забон бихонем.