Сураи Аль Имран Оят 13 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар он ду гурӯҳ, ки ба ҳам расиданд, барои шумо…

Аль Имран · 13/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ ۚ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ ۝١٣

🔤 Transliteration

Qad kaana lakum Aayatun fee fi`atainil taqataa fi`atun tuqaatilu fee sabeelil laahi wa ukhraa kaafiratuny yarawnahum mislaihim raayal `ayn; wallaahu yu`ayyidu bi nasrihee mai yashaaa`; innaa fee zaalika la `ibratal li ulil absaar

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Дар он ду гурӯҳ, ки ба ҳам расиданд, барои шумо ибрате буд: Гурӯҳе дар роҳи Худо меҷангиданд ва гурӯҳе дигар кофир буданд. Ононро ба чашми худ дучандони хеш медиданд. Худо ҳар касро, ки бихоҳад, ёрӣ диҳад. Ва соҳибназаронро дар ин ибратест!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

آيَةٌ (оят): аломат, далел, нишона.
فِئَتَيْنِ (фиъатайн): ду гурӯҳ, ду ҷамоат.
الْتَقَتَا (илтақато): бо ҳам рӯ ба рӯ шуданд, ба ҳам расиданд.
تُقَاتِلُ (туқотилу): ҷанг мекунад.
فِي سَبِيلِ اللَّهِ (фӣ сабӣлиллоҳ): дар роҳи Худо, барои ризои Худо.
كَافِرَةٌ (кофира): кофир, инкоркунанда.
مِّثْلَيْهِمْ (мислайҳим): ду баробари онҳо, дучанд.
رَأْيَ الْعَيْنِ (раъял айн): бо чашми сар дидан, яъне возеҳу равшан.
يُؤَيِّدُ (юаййиду): қувват медиҳад, тақвият мекунад.
عِبْرَةً (ибран): ибрат, панд.
أُولِي الْأَبْصَارِ (улил абсор): соҳибони ақл ва биниш.

Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ хабар медиҳад, ки дар воқеаи ҷанги Бадр барои шумо аломат ва далели равшане буд. Ду гурӯҳ дар майдони набард рӯ ба рӯ шуданд: як гурӯҳ мӯъминон буданд, ки барои ризои Худо ва баланд бардоштани калимаи ҳақ ҷанг мекарданд — онҳо Паёмбар (с) ва ёронаш буданд. Гурӯҳи дигар кофирон буданд, ки аз рӯи фахр, риё ва таассуби қавмӣ ба майдон омада буданд. Мӯъминон кофиронро бо чашми сар ду баробари худашон медиданд, яъне шумораи онҳо дучанд ба назар мерасид. Ин ҳолат сабаби он шуд, ки Худо мӯъминонро пирӯз гардонад. Худованд ҳар касеро, ки бихоҳад, бо ёрии худ қувват мебахшад. Ҳамоно дар ин воқеа барои соҳибони ақл ва биниш ибрати бузургест.

Фоидаҳои омӯзанда:

Ғалаба аз они имон аст, на шумора: Ин оят нишон медиҳад, ки пирӯзӣ ба миқдори лашкар нест, балки ба имон ва ёрии Худост. Мӯъминон дар Бадр кам буданд, аммо бо таваккул ба Худо пирӯз шуданд.
Худо ҳар касеро, ки бихоҳад, ёрӣ мекунад: Ёрии Худо ба хоҳиши Ӯст ва ба ҳикмати Ӯ. Ҳар кас бояд аз Ӯ ёрӣ пурсад ва ба Ӯ таваккул кунад.
Ибрат гирифтан аз таърих: Воқеаҳои гузашта барои мо панд ва ибратанд. Соҳибони ақл аз ин воқеаҳо сабақ меомӯзанд ва имон ва таваккули худро қавӣ мегардонанд.
Ҳақ ҳамеша пирӯз аст: Ҳатто агар аҳли ҳақ кам бошанд ҳам, Худо онҳоро ёрӣ мекунад ва ҳақро пирӯз мегардонад.
Имон ва амал: Ин оят моро ба сӯи имон, амали солеҳ ва таваккул ба Худо ҳидоят мекунад, то дар ҳаёти худ аз ин ибратҳо баҳра гирем ва ба Худо наздиктар шавем.

📜 Оят 11-15 — Сураи Аль Имран

11كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ

Ба мисли Оли Фиръавн ва пешиниёнашон оёти моро такзиб карданд (дурӯғ бароварданд). Пас Худо ононро ба ҷазои гуноҳонашон бозхост кард. Ва уқубяти Худо сахт яст!

12قُل لِّلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَىٰ جَهَنَّمَ ۚ وَبِئْسَ الْمِهَادُ

Ба кофирон бигӯй: «Ба зудӣ мағлуб хоҳед шуд ва дар ҷаҳаннам, он оромгоҳи бад, гирд хоҳед омад!»

13قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ ۚ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ

14زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ

Дар чашми мардум ороиш ёфтааст ишқ ба орзуҳои нафсонӣ ва дӯст доштани занону фарзандон ва ҳамёнҳои зару сим ва аспони нишонадор ва чорпоён ва зироат. Ҳамаи инҳо матоъи зиндагии инҷаҳонӣ ҳастанд, дар ҳоле, ки бозгаштангоҳи хуб назди Худост!

15۞ قُلْ أَؤُنَبِّئُكُم بِخَيْرٍ مِّن ذَٰلِكُمْ ۚ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ

Бигӯ: «Оё шуморо ба чизҳое беҳтар аз инҳо огоҳ кунам?» Барои онон, ки парҳезгорӣ пеша кунанд, дар назди Парвардигорашон биҳиштҳоест, ки наҳрҳо дар он равон аст. Инон бо занони покиза дар айни хушнудии Худо ҷовидона дар он ҷо хоҳанд буд. Ва Худо аз ҳоли бандагон огоҳ аст:

← Оят 12 📖 Аль Имран Оят 14 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

13Оят

Тарҷума — Аль Имран 13

Сураи Аль Имран Оят 13 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар он ду гурӯҳ, ки ба ҳам расиданд, барои шумо…

Сураи Оят 13/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 11–15. Ба Тоҷикӣ: Русский.