Сураи Аль Имран Оят 14 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар чашми мардум ороиш ёфтааст ишқ ба орзуҳои нафсонӣ ва…

Аль Имран · 14/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ ۝١٤

🔤 Transliteration

Zuyyina linnaasi hubbush shahawaati minannisaaa`i wal baneena walqanaateeril muqantarati minaz zahabi walfiddati walkhailil musawwamati wal an`aami walhars; zaalika mataa`ul hayaatid dunyaa wallaahu `indahoo husnul ma-aab

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Дар чашми мардум ороиш ёфтааст ишқ ба орзуҳои нафсонӣ ва дӯст доштани занону фарзандон ва ҳамёнҳои зару сим ва аспони нишонадор ва чорпоён ва зироат. Ҳамаи инҳо матоъи зиндагии инҷаҳонӣ ҳастанд, дар ҳоле, ки бозгаштангоҳи хуб назди Худост!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои мушкили оят:

Шаҳавот: ҷамъи «шаҳва», ки маънояш майлу рағбати нафс ба чизҳоест, ки онҳоро хоҳиш мекунад.
Қанотир: ҷамъи «қинтор», ки маънояш молу сарвати бисёр аст.
Муқантара: дучанд ва афзун кардашуда.
Мусаввама: аспҳои нишонагузошташуда ва зебо.
Анъом: чорво, яъне шутур, гов ва гӯсфанд.
Ҳарс: киштзор ва замини зироат.
Матоъ: молу воситаи баҳрагирӣ, ки зуд гузарон аст.
Ҳусну-л-маоб: беҳтарин ҷойи бозгашт ва саранҷом.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки барои мардум дӯст доштани хоҳишҳои дунёӣ дар назарашон ороста ва зебо гардонда шудааст, то онҳо озмуда шаванд. Ин хоҳишҳо иборатанд аз: занон, фарзандон, молу сарвати бисёри аз тилло ва нуқра ҷамъшуда, аспҳои зебои нишонадор, чорвои шутур, гов ва гӯсфанд, ва заминҳои кишт ва зироат. Ҳамаи инҳо молу баҳраи зиндагии дунё ҳастанд, ки одамӣ муддате аз онҳо баҳра мегирад ва сипас аз байн мераванд. Пас муъмин набояд дили худро ба онҳо бандад ва ба онҳо дилбастагӣ кунад. Ва Худованд танҳо дар назди Худ беҳтарин ҷойи бозгашт ва подоши некӯ дорад, ки он биҳишт аст — биҳиште, ки паҳноии он осмонҳо ва заминро фаро гирифтааст. Ин оят одамро аз дунё дур месозад ва ба охират тарғиб мекунад.

Фоидаҳои аз ин оят баровардашуда:

Ин оят ба мо меомӯзад, ки зебоиҳои дунё ва хоҳишҳои нафсонӣ озмун ҳастанд ва набояд мояи ғурур ва фахри мо шаванд.
Дунё гузарон аст ва ҳар он чи дар он аст, рӯзе тамом мешавад; пас бояд барои охират талош кунем.
Беҳтарин подош ва ҷойи бозгашт дар назди Худованд аст, ки биҳишт мебошад; ин ба мо умед ва рағбат мебахшад, ки ба сӯи некӯкорӣ ва итоат бишитобем.
Ислом ба мо таълим медиҳад, ки неъматҳои ҳалоли дунёро ба андоза ва бо шукр истифода барем, аммо дили худро ба онҳо набандад.
Ин оят моро ба сӯи мувозинат дар зиндагӣ даъват мекунад: аз дунё барои охират баҳра гирем ва аз неъматҳои Худо барои наздик шудан ба Ӯ истифода барем.

📜 Оят 12-16 — Сураи Аль Имран

12قُل لِّلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَىٰ جَهَنَّمَ ۚ وَبِئْسَ الْمِهَادُ

Ба кофирон бигӯй: «Ба зудӣ мағлуб хоҳед шуд ва дар ҷаҳаннам, он оромгоҳи бад, гирд хоҳед омад!»

13قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ ۚ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ

Дар он ду гурӯҳ, ки ба ҳам расиданд, барои шумо ибрате буд: Гурӯҳе дар роҳи Худо меҷангиданд ва гурӯҳе дигар кофир буданд. Ононро ба чашми худ дучандони хеш медиданд. Худо ҳар касро, ки бихоҳад, ёрӣ диҳад. Ва соҳибназаронро дар ин ибратест!

14زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ

15۞ قُلْ أَؤُنَبِّئُكُم بِخَيْرٍ مِّن ذَٰلِكُمْ ۚ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ

Бигӯ: «Оё шуморо ба чизҳое беҳтар аз инҳо огоҳ кунам?» Барои онон, ки парҳезгорӣ пеша кунанд, дар назди Парвардигорашон биҳиштҳоест, ки наҳрҳо дар он равон аст. Инон бо занони покиза дар айни хушнудии Худо ҷовидона дар он ҷо хоҳанд буд. Ва Худо аз ҳоли бандагон огоҳ аст:

16الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

Касоне, ки мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, имон овардем. Гуноҳони моро биёмурз ва моро аз азоби оташ ҳифз кун»;

← Оят 13 📖 Аль Имран Оят 15 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

14Оят

Тарҷума — Аль Имран 14

Сураи Аль Имран Оят 14 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Дар чашми мардум ороиш ёфтааст ишқ ба орзуҳои нафсонӣ ва…

Сураи Оят 14/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 12–16. Ба Тоҷикӣ: Русский.