Сураи Аз-Зумар — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اجْتَنَبُوا: дурӣ ҷустанд, парҳез карданд.
• الطَّاغُوت: ҳар чизе, ки ба ҷои Худо парастиш мешавад, аз қабили бутҳо ва шайтон; ин калима аз решаи «туғён» гирифта шудааст, ки маънои аз ҳад гузаштанро дорад.
• أَن يَعْبُدُوهَا: яъне аз он ки онҳоро парастиш кунанд.
• أَنَابُوا: бозгаштанд, тавба карданд ва рӯй оварданд.
• الْبُشْرَىٰ: хушхабар, мужда.
• فَبَشِّرْ عِبَادِ: пас ба бандагонам хушхабар бидеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин ояти карима хабар медиҳад, ки онҳое, ки аз парастиши бутҳо ва ҳар чизе, ки ба ғайри Худо парастиш мешавад, дурӣ ҷустанд ва ба сӯи Худо бозгаштанд — яъне тавба карданд ва ибодатро танҳо барои Худо холис гардониданд — барои онҳо хушхабар аст. Ин хушхабар дар ҳаёти дунё бо ситоиши нек ва тавфиқи Худо, ва дар охират бо ризои Худо ва неъматҳои ҷовидонӣ дар биҳишт аст. Сипас Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба бандагони Ӯ хушхабар бидиҳад — ҳамон бандагоне, ки суханро гӯш мекунанд ва аз беҳтарини он пайравӣ мекунанд. Ва беҳтарин ва роҳнамотарин сухан Каломи Худо ва сухани Расули Ӯст. Инҳо касоне ҳастанд, ки Худо онҳоро ба роҳи рост ва дурустӣ муваффақ гардонидааст ва ба беҳтарин ахлоқу аъмол ҳидоят кардааст, ва онҳо соҳибони ақлҳои солим мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи наҷот аз парастиши бутҳо ва ҳар чизе, ки ба ғайри Худо парастиш мешавад, оғоз меёбад ва ба тавбаву бозгашт ба сӯи Худо анҷом меёбад.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва ба онҳо хушхабар медиҳад, ки ҳар кас аз роҳи гумроҳӣ баргардад, бахшида мешавад ва ба неъматҳои ҷовидонӣ ноил мегардад.
• Гӯш кардан ва пайравӣ аз беҳтарин сухан — яъне Қуръон ва суннати Паёмбар (с) — нишонаи ақли солим ва роҳи расидан ба ҳидоят аст.
• Ин оят умедворӣ ва рӯҳбаландӣ мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо тавба ва ихлос ба Худо наздик шавад ва аз бандагони некӯкор гардад.
• Хушхабар дар дунё ва охират барои касоне аст, ки аз тоғут дурӣ ҷӯянд ва ба Худо рӯй оваранд — ин роҳи саодати ҳақиқӣ ва оромиши дил аст.