Сураи Аль-Джасия — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «السَّمَاوَاتِ»: осмонҳо, яъне ҳафт осмони баланд.

— «الْأَرْضِ»: замин, ки макони зиндагии одаму махлуқот аст.

— «آيَاتٍ»: нишонаҳо, далелҳо ва аломатҳое, ки ба бузургии Худо ва ягонагии Ӯ ишора мекунанд.

— «لِّلْمُؤْمِنِينَ»: барои мӯъминон, яъне касоне, ки имон овардаанд ва аз ин нишонаҳо ибрат мегиранд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно дар осмонҳо ва замин — дар офариниши онҳо, дар сохти аҷиби онҳо ва дар он чӣ дар дохили онҳо аз махлуқоти гуногун мавҷуд аст — нишонаҳо ва далелҳои равшане ҳаст, ки ба қудрати Худои таъоло ва ягонагии Ӯ шаҳодат медиҳанд. Ин осмонҳо бо баландии бепоёни худ, ситораҳо ва сайёраҳои равшан, ва ин замин бо кӯҳҳо, даштҳо, дарёҳо ва неъматҳои зиёди худ ҳама ба он ишора мекунанд, ки онҳоро Офаридгори доно ва тавонманд офаридааст. Аммо аз ин нишонаҳо ҳамагон ба таври воқеӣ ва судманд баҳра мебаранд — фақат мӯъминон, зеро онҳост, ки бо чашми ибрат ба офариниш менигаранд ва аз он ба Худои ягона роҳ мебаранд. Онҳо медонанд, ки ин ҳама нишонаҳо далели қудрати Парвардигор ва ягонагии Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба осмону замин ва офаринишҳои онҳо бо чашми ибрат назар кунем ва дар онҳо бузургии Худоро бибинем.

— Имон чашми дилро кушояду инсонро қобили фаҳмидани ин нишонаҳо мегардонад; ҳар қадар имон қавӣ бошад, ҳамон қадар инсон аз офариниш бештар дарс мегирад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷаҳони атрофи мо пур аз далелҳои равшани вуҷуд ва ягонагии Худост ва ҳеҷ кас баҳонае барои инкор надорад.

— Ва ин оят ба мӯъминон мужда медиҳад, ки дидани ин нишонаҳо ва андеша кардан дар бораи онҳо имони онҳоро зиёд мекунад ва дилҳояшонро ором месозад.

— Ҳамин тавр, инсон бо тафаккур дар осмону замин ба Худои таъоло наздиктар мешавад ва ба неъматҳои Ӯ шукр мегӯяд.