سورت قمر — آیت 2

د کلمو معناګانې:

• آيَةً: نښه، معجزه، د صدق او رښتینوالی ثبوت.
• يُعْرِضُوا: مخ اړوي، له منلو ډډه کوي.
• سِحْرٌ: جادو، په زړه پورې کولو عمل.
• مُسْتَمِرٌّ: دلته دوه معناګانې ذکر شوي دي: (۱) هغه سحر چې زایل کېدونکی او له منځه تلونکی وي، (۲) هغه سحر چې دوام ولري او نه ختمېدونکی وي.

د آیت تفسیر:

کله چې مشرکانو د رسول الله ﷺ د رښتینولۍ په اړه هغه نښې او معجزې ولیدلې، لکه د قمر چاودل (انشقاق القمر) چې د هغه د صدق یوه څرګنده نښه وه، نو دوی له منلو او ایمان راوړلو څخه مخ واړاوه او د حق د منلو پر ځای یې ویل: دا چې موږ یې وینو، جادو دی چې په پای کې به له منځه لاړ شي او باطل به شي. دوی د دې پر ځای چې د دغو څرګندو نښو په لیدو سره ایمان راوړي، د تکذیب او انکار لاره یې ونیوله او هغه یې سحر وباله. دا د دوی د سرکشۍ او تعصب ښکارندویي کوي چې د حق په وړاندې یې سترګې پټې کړې وې.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د انسان زړه کله چې په تعصب او سرکشۍ ډک شي، نو د هر څرګند دلیل او معجزې په لیدو سره به هم له حق څخه مخ واړوي او د باطل بهانه به لټوي.
2. دا آیت د رسول الله ﷺ د معجزو رښتینولى او د قرآن د حقانیت ثبوت دی، ځکه چې د دښمنانو لخوا د دې نښو انکار او د سحر په نوم یادول، پخپله د دې نښو د واقعیت ښکارندوی دی.
3. مؤمن باید له دې څخه درس واخلي چې د حق په لاره کې باید ثابت قدم وي او د دښمنانو له تورونو او بهانو څخه مه وېرېږي، ځکه چې حق به تل پاتې وي او باطل به له منځه لاړ شي.
4. دا آیت د دې خبره کوي چې د الله تعالی نښې او معجزې د هغو خلکو لپاره ګټه نه لري چې زړونه یې مهر شوي وي، او دا د الله د سنت له مخې دی چې د حق منل یوازې د هغو خلکو برخه ده چې زړونه یې پاک وي.