Сураи Аль-Камар — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• آيَةً — аломат, далел, мӯъҷиза.
• يُعْرِضُوا — рӯй гардонанд, паҳлу заданд.
• سِحْرٌ — ҷоду.
• مُّسْتَمِرٌّ — давомдор, гузаранда, ё он ки қатъ намешавад.

1. Тафсири оят:

Агар мушрикон ва кофирон аломату далелеро бибинанд, ки бар дурустии рисолати Паёмбар Муҳаммад (с) шаҳодат медиҳад, ба он имон намеоранд ва аз он рӯй мегардонанд. Онҳо ба ҷои таслим шудан ба ҳақ, мегӯянд: «Ин ҷодуест, ки давомдор аст ва дер ё зуд аз байн меравад». Яъне онҳо ҳатто бо дидани мӯъҷизаҳои равшан мисли шикофтани Моҳ, ки аз ҷумлаи аломатҳои бузурги паёмбарӣ буд, боз ҳам инкор мекунанд ва ҳақро намепазиранд. Ин гуфтори онҳо нишонаи саркашӣ ва ҷинояти онҳо дар баробари ҳақ аст, на аз рӯи шубҳа ё камбуди далел.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо бо дидани мӯъҷиза ба даст намеояд, балки дилҳо бояд кушода ва таслим бошанд.
• Қуръон ва мӯъҷизаҳои паёмбар (с) далелҳои равшани ҳақ буда, инкоркунандагон ҳеҷ баҳонаи дурусте надоранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми дидани далелҳои ҳақ, фурӯтанӣ кунем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас бо дили пок ба он муроҷиа кунад, роҳи ростро меёбад.
• Ин оят сабри паёмбар (с)-ро дар баробари инкору саркашии душманон нишон медиҳад ва ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват устувор бошем.