سوره واقعه — آیه 96

معانی کلمات:

• «سَبِّحْ»: تنزیه و پاک دانستن خداوند از هر عیب و نقصی.
• «بِاسْمِ رَبِّكَ»: به یاد نام پروردگارت، یا با ذکر نام او.
• «الْعَظِيمِ»: بزرگ و شکوهمند، که دارای عظمت و کبریایی بینهایت است.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، پس از آنکه حقیقتِ یقینیِ این قرآن و آنچه از سرگذشت امتها و وعدههای الهی برایت بیان شد، بر تو روشن گردید، پس با ذکر نام پروردگار بزرگت او را تسبیح گوی و از هر آنچه سزاوار او نیست، منزّه بدان. یعنی او را از گفتار و پندار ستمکاران و منکران که برایش شریک قائل میشوند یا صفاتی ناشایست به او نسبت میدهند، پاک و مقدس بشمار. این تسبیح، اعلام بیزاری از همه آنچه مشرکان و کافران میگویند و روی آوردن به عبادت و اطاعت خداست. پروردگاری که عظمتش فراتر از توصیف بندگان است و از هر نقص و عیبی پیراسته است. پس با این تسبیح، از گفتار باطل آنان اعراض کن و به امور آخرت و عبادت پروردگار روی آور.

فواید و پیامهای آیه:

• تسبیح خداوند، نشانه ایمان و تسلیم در برابر عظمت اوست و انسان را از وسوسههای کافران و مشرکان رهایی میبخشد.
• یادآوری عظمت پروردگار، دل انسان را آرامش میبخشد و او را از دنیاپرستی و غفلت بازمیدارد.
• این آیه مسلمانان را به پاکداشتن اعتقاد خود از هرگونه شرک و نقص دعوت میکند و آنان را به توحید خالص و عبادت خالصانه ترغیب مینماید.
• تسبیح، کلید محبت خداوند و سبب تقرب به اوست و انسان را در برابر سختیها و تهمتهای دشمنان استوار میگرداند.