Surat As-Saff — Ayat 12

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَغْفِرْ : ngapura, nutupi dosa.
• ذُنُوبَكُمْ : dosa-dosamu.
• جَنَّاتٍ : patamanan, swarga.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ : mili bengawan-bengawan ing sangisore wit-witan lan gedhong-gedhonge.
• مَسَاكِنَ طَيِّبَةً : panggonan-panggonan kang becik, resik, lan kepenak.
• جَنَّاتِ عَدْنٍ : swarga kang langgeng, ora ana pindhah lan ora ana pungkasane.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ : kamenangan kang gedhe banget, ora ana kang bisa nandhingi.

2) Tegese ayat:

Ayat iki isih sambungan saka janji-janji Allah marang wong-wong mukmin kang padha nindakake apa kang diprentahake, yaiku padha iman marang Allah lan Rasulullah, sarta padha berjuang ing dalane Allah nganggo bandha lan awake dhewe. Yen padha nindakake kabeh iku, Allah bakal paring piwales kang gedhe banget.

Pisanan, Allah bakal ngapura kabeh dosa-dosane. Dosa-dosa iku bakal ditutupi lan dibusak, ora bakal diadili maneh ing dina kiamat. Iki minangka kabegjan kang paling gedhe kanggo saben wong mukmin, amarga saben wong mesthi duwe luput lan kekurangan.

Kapindho, Allah bakal nglebokake dheweke menyang swarga-swarga kang mili bengawan-bengawan ing sangisore wit-witan lan gedhong-gedhonge. Bengawan-bengawan iku mili terus tanpa kendhat, dadi tandha yen nikmate swarga iku ora ana pedhote. Kajaba iku, dheweke uga bakal diparingi panggonan-panggonan kang becik, resik, lan kepenak banget ing swarga 'Adn, yaiku swarga kang langgeng, ora ana pindhah-pindhahan lan ora ana pungkasane. Panggonan iku kebak kabeh kabecikan: dhuwur, apik bangunane, jembar, lan langgeng.

Kabeh piwales mau — yaiku pangapurane dosa lan mlebune ing swarga — iku diarani al-fauzul 'azhim, yaiku kamenangan kang gedhe banget, kamenangan kang ora ana tandhingane. Ora ana kamenangan kang luwih gedhe tinimbang bisa mlebu swarga lan ketemu karo Allah ing kono.

Dadi, ayat iki ngandhani yen wong-wong mukmin kang gelem ngorbanake bandha lan tenagane kanggo agama Allah, bakal entuk piwales kang luar biasa: dosane diampuni, lan urip ing swarga kang langgeng lan kebak nikmat. Iki minangka dorongan supaya saben wong mukmin saya tambah semangat ing dalane Allah.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Ngapura. Saben wong mukmin mesthi duwe dosa, nanging yen gelem taat marang Allah, dosa-dosane bakal diampuni. Iki ndadekake ati tentrem lan ora putus asa.
• Swarga iku nyata lan endah banget. Ayat iki nggambarake swarga kanthi gamblang: ana bengawan kang mili, ana panggonan kang becik lan langgeng. Iki ndadekake kita kepengin banget mlebu ing kono.
• Piwales saka Allah iku mesthi luwih gedhe tinimbang pangorbanane manungsa. Apa kang kita korbanke ing donya iki — bandha, tenaga, wektu — ora ana apa-apane yen dibandhingake karo swarga kang langgeng.
• Iman lan taat iku dalan kanggo entuk kabegjan sejati. Ora ana dalan liya kang bisa nggawa manungsa menyang swarga kajaba iman marang Allah lan Rasulullah sarta nindakake apa kang diprentahake.
• Ayat iki nuwuhake rasa optimis. Sapa wae kang gelem nglakoni kabecikan, mesthi ana pangarep-arep kang gedhe saka Allah. Ora ana wong kang rugi yen dheweke taat marang Allah.
• Kamenangan kang sejati iku kamenangan ing akhirat. Akeh wong nganggep kamenangan iku bandha akeh utawa pangkat dhuwur. Nanging miturut ayat iki, kamenangan kang paling gedhe yaiku bisa mlebu swarga lan ketemu karo Allah. Iki ndadekake kita luwih ngutamakake akhirat tinimbang donya.
• Ayat iki ngajak kita tresna marang Al-Qur'an. Amarga ing sajroning Al-Qur'an ana janji-janji kang endah lan nyenengake ati, kang bisa nggawe kita saya cedhak marang Allah lan saya seneng nglakoni agama Islam.