Sura Al-Dżumu'a — Werset 11

Znaczenie słów:

• tidżārah – handel, kupno i sprzedaż.
• lahw – rozrywka, zabawa, to, co odwraca uwagę od spraw ważnych.
• infaḍḍū – rozproszyli się, rozeszli się w różne strony.
• qā’iman – stojącego (na minbarze, podczas wygłaszania kazania).
• khayr ar-rāziqīn – najlepszy z tych, którzy obdarzają zaopatrzeniem (rizkiem).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Werset ten odnosi się do sytuacji, która miała miejsce w Medynie w czasach Proroka Mahometa (niech Bóg go błogosławi i obdarza pokojem). Pewnego dnia, podczas gdy Prorok wygłaszał kazanie w piątek, do miasta przybyła karawana handlowa z towarami, a jej przybycie zapowiadano dźwiękiem bębna. Część muzułmanów, usłyszawszy ten odgłos i widząc nadjeżdżającą karawanę, opuściła miejsce modlitwy i udała się w stronę handlu i rozrywki, pozostawiając Proroka samego na minbarze, w trakcie przemówienia.

Bóg – Wszechmogący i Najwyższy – poucza w tym wersecie, aby Prorok zwrócił się do tych ludzi słowami: to, co znajduje się u Boga – czyli nagroda, błogosławieństwo i dobro, które On przygotował dla swoich wiernych sług – jest lepsze i bardziej wartościowe niż jakakolwiek doczesna rozrywka czy handel. Bowiem to, co u Boga, jest trwałe i wieczne, podczas gdy sprawy tego świata są przemijające i ulotne. Następnie Bóg przypomina, że to On – i tylko On – jest najlepszym z tych, którzy obdarzają zaopatrzeniem. Wszelkie bogactwo, powodzenie i środki do życia pochodzą od Niego, dlatego należy zwracać się do Niego z prośbą i ufać Jemu, a nie gonić za doczesnymi sprawami kosztem obowiązków religijnych.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Pierwszeństwo spraw duchowych nad doczesnymi – werset uczy, że obowiązki religijne, takie jak modlitwa piątkowa i słuchanie kazania, mają pierwszeństwo przed sprawami materialnymi, nawet jeśli wydają się pilne i ważne.
2. Pokusa świata jest realna – człowiek z natury skłania się ku temu, co przynosi mu korzyść materialną lub przyjemność. Werset ten ostrzega przed uleganiem tym pokusom w sposób, który prowadzi do zaniedbania obowiązków wobec Boga.
3. To, co u Boga, jest lepsze – nagroda Boża, zarówno w życiu doczesnym, jak i w życiu ostatecznym, przewyższa wszystko, co może zaoferować świat. Jest to zachęta do cierpliwości i wytrwałości w posłuszeństwie Bogu.
4. Bóg jest źródłem wszelkiego zaopatrzenia – jeśli ktoś pragnie bogactwa i powodzenia, powinien zwracać się do Boga, który jest najlepszym żywicielem. Ufność w Bogu i proszenie Go o potrzeby nie stoją w sprzeczności z podejmowaniem starań, ale serce powinno być związane z Bogiem, a nie z doczesnymi środkami.
5. Szacunek dla uczonych i przywódców – pozostawienie Proroka stojącego na minbarze było wyrazem braku należytego szacunku. Werset uczy, aby nie lekceważyć tych, którzy prowadzą nas ku dobru, i nie zostawiać ich w trakcie wypełniania ich obowiązków.
6. Równowaga między życiem doczesnym a religią – islam nie zabrania handlu ani rozrywki, ale uczy, aby nie odbywały się one kosztem obowiązków religijnych. Wierny powinien umieć łączyć sprawy świata z wymaganiami wiary, zachowując właściwą hierarchię wartości.