Сураи Аль-Джумуа — Оят 11

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تِجَارَةً»: молу савдо, корвони тиҷоратӣ.

— «لَهْوًا»: бозича, саргармӣ, чизе ки одамро аз кори муҳим бозмедорад (дар ин ҷо навохтани табл барои хабар додани омадани корвон).

— «انفَضُّوا»: пароканда шуданд, аз ҷояшон бархоста рафтанд.

— «قَائِمًا»: истода, дар ҳоли хутба гуфтан аз болои минбар.

— «خَيْرُ الرَّازِقِينَ»: беҳтарини рӯзидиҳандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи як ҳодисаи мушаххас дар замони Паёмбар (с) нозил шудааст. Як бор шаҳри Мадинаро қаҳтӣ ва гуруснагӣ фаро гирифт. Дихяи бин Халифа бо корвони мол аз Шом омад ва мардумро бо навохтани табл хабар доданд. Дар он вақт Паёмбар (с) дар масҷид болои минбар истода хутбаи ҷумъа мехонд. Ҳамин ки мардум садои табл ва хабари омадани корвонро шуниданд, аксари онҳо аз масҷид берун рафтанд ва Паёмбар (с)-ро танҳо истода гузоштанд.

Худованд дар ин оят мефармояд: ҳангоме ки онҳо тиҷорат ё саргармие бубинанд, ба сӯи он пароканда мешаванд ва туро истода тарк мекунанд. Ба онҳо бигӯ: он чӣ назди Худост — савоб, подош ва неъматҳои ҷовидонӣ — аз ин саргармӣ ва тиҷорат беҳтар аст. Зеро неъмати Худо боқӣ ва бешубҳа аст, вале молу саргармии дунё гузаро ва нопойдор аст. Ва Худо беҳтарини рӯзидиҳандагон аст; Ӯст ки ризқро меофарад ва мерасонад, пас бояд танҳо аз Ӯ ризқ талаб кард ва бо тоат ва ибодат ба Ӯ наздик шуд, то хайри дунёву охиратро ба даст овард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки савобу подоши Худо аз ҳар молу саргармии дунё беҳтар ва арзишмандтар аст, пас бояд дили худро ба охират равона кунем, на танҳо ба дунё.

— Вақте садои тиҷорат ва саргармӣ баланд мешавад, бояд ҳушёр бошем, ки ибодат ва вазифаҳои диниро тарк накунем.

— Худо беҳтарини рӯзидиҳанда аст; ҳеҷ кас наметавонад ризқро бидуни иродаи Ӯ бирасонад. Пас бояд таваккул ба Худо дошта бошем ва аз Ӯ талаб кунем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки эҳтироми Паёмбар (с) ва суханони Ӯро нигоҳ дорем ва дар вақти хутбаву ибодат диққати худро пароканда насозем.

— Ислом дини мувозинат аст: ҳам кору тиҷоратро ҷоиз медонад, ҳам ибодатро; вале афзалият ба он чизест, ки назди Худост ва ба охират мерасонад.