Surat Al-Munafiqun — Ayat 1

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• الْمُنَافِقُونَ (al-munāfiqūn): wong-wong munafik, yaiku wong kang ngetokake Islam ing lair nanging nyimpen kafir ing batin.
• نَشْهَدُ (nasyhadu): kita padha nyekseni / kita padha ngakoni.
• لَرَسُولُ اللَّهِ (larasūlullāh): temen-temen Panjenengane iku utusan Allah.
• لَكَاذِبُونَ (lakādzibūn): temen-temen padha goroh.

1. Tafsir ayat:

Nalika wong-wong munafik padha teka ngadhepi Panjenengan (Muhammad), dheweke padha ngomong nganggo lesane: "Kita padha nyekseni yen Panjenengan iku temen-temen utusan Allah." Allah SWT ngudaneni yen Panjenengan pancen temen-temen utusane. Nanging Allah uga nyekseni yen wong-wong munafik iku temen-temen padha goroh. Goroh ing kene amarga dheweke mung ngucapake nganggo lesan, nanging atine ora percaya lan malah nyimpen kafir. Dheweke ngetokake pengakuan ing lair, nanging batiné ngapusi. Mula, sanajan pangucape katon bener, nanging amarga ora metu saka ati kang tulus, pangucape diarani goroh. Nabi Muhammad SAW tetep nampa laire Islam saka wong-wong mau, amarga manungsa mung bisa nimbang saka lair, dene Allah kang ngudaneni isi batin.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Islam mulangake supaya kita dadi wong kang jujur, ora mung ngomong apik ing lair nanging uga kudu bener ing batin.
• Allah iku Maha Ngudaneni isi ati, mula ora ana gunane ngapusi ing ngarepe manungsa amarga Allah mesthi ngerti.
• Kita kudu ngati-ati marang sipat munafik, yaiku beda antarane omongan lan ati.
• Nabi Muhammad SAW menehi tuladha supaya kita nampa wong liya saka laire, lan ora gampang nuduh batiné wong, amarga mung Allah kang ngudaneni.
• Ayat iki ngelingake yen iman kang tulus iku penting banget, ora cukup mung ngucapake syahadat nganggo lesan wae, nanging kudu dibarengi karo ati kang percaya lan amal kang bener.