Сураи Аль-Мунафикун — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Мунофиқон: касоне, ки дар зоҳир исломро нишон медиҳанд, вале дар ботин кофиранд.
• Нашҳаду: мо шаҳодат медиҳем, яъне мо гувоҳӣ медиҳем.
• Лаказзобун: ҳатман дурӯғгӯёнанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки мунофиқон ба назди ту — эй Паёмбар — меоянд, бо забонҳои худ мегӯянд: «Мо шаҳодат медиҳем, ки ту воқеан фиристодаи Худо ҳастӣ». Худованд медонад, ки ту воқеан фиристодаи Ӯ ҳастӣ ва Худо шаҳодат медиҳад, ки мунофиқон дар ин даъвои худ дурӯғгӯёнанд. Онҳо танҳо бо забон шаҳодат медиҳанд, аммо дилҳояшон ба ин бовар надорад ва дар ботин паёмбарро дурӯғ мешуморанд. Худованд аз ниҳони дилҳои онҳо огоҳ аст ва шаҳодати онҳоро қабул намекунад, зеро шаҳодати ҳақиқӣ бояд аз дил сарчашма гирад. Паёмбар (с.а.с.) аз мунофиқон зоҳири исломро қабул мекард, вале Худо аз сири дилҳояшон огоҳ буд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон на танҳо бо забон, балки бо дил ва амал бояд бошад.
• Худованд аз ниҳони дилҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Мунофиқӣ сифати бад аст ва бояд аз он дурӣ ҷуст.
• Паёмбар (с.а.с.) намунаи раҳмат ва таҳаммул буд, ки зоҳири мардумро қабул мекард, вале ҳукм ба Худо вогузор аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар имон ва шаҳодати худ содиқ бошем ва аз дурӯғгӯӣ ва дуруӯӣ парҳез кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва моро ба сӯи ростӣ ва покӣ роҳнамоӣ мекунад.