Сураи Аль-Мунафикун — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• اتَّخَذُوا: гирифтанд, қарор доданд.
• أَيْمَانَهُمْ: қасамҳои онҳо, савгандҳои онҳо.
• جُنَّةً: сипар, парда, воситаи муҳофизат.
• فَصَدُّوا: пас боздоштанд, монеъ шуданд, дур карданд.
• سَبِيلِ اللَّهِ: роҳи Худо, яъне дини ислом ва роҳи рост.
• سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ: бад аст он чизе ки онҳо мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят аз ҳоли мунофиқон хабар медиҳад, ки онҳо савгандҳои худро сипар ва парда қарор додаанд. Яъне онҳо бо забон изҳори имон мекунанд ва қасам мехӯранд, ки мусулмонанд, то ки худро аз қатл, асирӣ ва талафи молу ҷонашон ҳифз кунанд. Ин савгандҳо барои онҳо воситаи муҳофизат гардидаанд, на нишонаи имон ва ростқавлӣ.

Сипас Худованд мефармояд, ки онҳо мардумро аз роҳи Худо бозмедоранд. Яъне бо гуфтору рафтори худ, бо шубҳапартофтан ва бадном кардани дини ислом, мардумро аз имон овардан ва аз ҷиҳод дар роҳи Худо дур месозанд. Онҳо на танҳо худашон гумроҳ шуданд, балки дигаронро низ аз роҳи рост бозмедоранд.

Дар охир Худованди мутаъол амали онҳоро бад ва зишт арзёбӣ мекунад ва мефармояд, ки онҳо кори бад ва нописанде анҷом медоданд — яъне мунофиқӣ, дуруғгӯӣ ва фиреби мардум. Ин амалҳои онҳо на танҳо дар дунё бадбахтӣ меорад, балки дар охират низ сабаби азоб ва хорӣ мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки мунофиқӣ ва дуруғгӯӣ дар ислом амали бад ва нописандест, ки инсонро аз роҳи рост дур мекунад.
• Мусулмон бояд савганд ва қасами худро воситаи фиреб қарор надиҳад, балки ростқавл ва боимон бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки набояд танҳо бо забон изҳори имон кунем, балки бояд дили мо низ ба Худо ва дини ӯ бовар дошта бошад.
• Ислом дини ростӣ, покӣ ва самимият аст; ҳар касе ки ба ин дин ворид мешавад, бояд бо дили пок ва нияти хуб бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки аз пайравии роҳи мунофиқон дурӣ ҷӯем ва ҳамеша дар роҳи Худо, роҳи рост ва адолат қарор гирем.