Сураи Аль-Калам — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «أَمْ»: ҳарфи истифҳом аст, ки ба маънои «ё» меояд ва дар ин ҷо барои рад ва инкор истифода шудааст.

— «شُرَكَاءُ»: ҷамъи «шарик» аст, яъне шарикон, ҳамсарон, касоне ки дар чизе бо дигаре шарик дониста мешаванд. Дар ин оят ба маънои бутҳо ва маъбудҳои сохтаи мушрикон аст.

— «فَلْيَأْتُوا»: пас биёранд, биоваранд.

— «صَادِقِينَ»: ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мушриконро ба мубоҳиса ва муҳоҷама мегирад ва мефармояд: оё онҳо шариконе доранд, ки бо Худо дар ҳукмронӣ ва подош шариканд ва метавонанд барои онҳо кафолат диҳанд, ки бо мӯъминон дар подош баробар хоҳанд буд? Ё онҳо маъбудҳое доранд, ки даъвои онҳоро тасдиқ кунанд ва онҳоро ба он чи мехоҳанд бирасонанд? Пас, агар рост мегӯянд, бояд он шарикон ва маъбудҳои худро биёранд ва нишон диҳанд, то ростӣ ва дурустии даъвои худро исбот намоянд. Аммо онҳо ҳаргиз наметавонанд ин корро кунанд, зеро бутҳои онҳо на фоидае мерасонанд ва на зараре, на мешунаванд ва на мебинанд, ва на метавонанд касеро ёрӣ диҳанд. Ин оят далели равшанест бар ботил будани ширк ва беасос будани даъвои мушрикон, ки гумон мекарданд бо мӯъминон дар охират баробар хоҳанд буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ бо ботил мубориза мебарад ва ҳақро равшан месозад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки танҳо Худованди ягона ҳукмрон ва подошдиҳанда аст ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад бо Ӯ шарик бошад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба даъвоҳои беасос гӯш надиҳем ва ҳақиқатро бо далел ҷӯём.

— Қуръон ҳамеша одамонро ба сӯи ростӣ ва ростқавлӣ даъват мекунад ва аз дурӯғ ва ширк бозмедорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ устувор бошем ва ба Худои ягона таваккул кунем, зеро Ӯст ки ҳақро пирӯз мегардонад ва ботилро нест мекунад.