Сураи Аль-Калам — Оят 42

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «يُكْشَفُ»: кушода мешавад, ошкор мегардад.
• «سَاقٍ»: соқ — дар ин ҷо маънои маҷозӣ ва шаръии он матраҳ аст; муфассирон гуфтаанд, ки ин ибора аз шиддати ҳавли рӯзи қиёмат ва зуҳури Парвардигор барои доварӣ хабар медиҳад.
• «يُدْعَوْنَ»: даъват карда мешаванд, фармон дода мешавад ба онҳо.
• «فَلَا يَسْتَطِيعُونَ»: пас тавонистан наметавонанд, қудрат надоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз манзараҳои сахти рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Дар он рӯз ҳавол ва шиддат ба ниҳояти худ мерасад, Парвардигор барои доварӣ байни бандагон зуҳур мекунад ва ҳақиқате ошкор мегардад, ки ақлҳо аз дарки он оҷизанд. Сипас ҳамагон ба саҷда даъват карда мешаванд. Муъминон, ки дар дунё бо ихлос саҷда мекарданд, дар он рӯз низ ба осонӣ саҷда мекунанд. Аммо кофирон ва мунофиқон, ки дар дунё саҷдаро аз рӯи риё ва шуҳрат ё аз рӯи гарданкашӣ тарк мекарданд, дар он рӯз наметавонанд саҷда кунанд; пуштҳои онҳо сахт ва чун лавҳаи мисин мешавад ва ҳеҷ ҳаракате аз онҳо сар намезанад. Ин ҷазои амалҳои онҳо дар дунё ва ошкор шудани ҳақиқати ҳоли онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақиқат аст ва ҳеҷ кас аз ҳисоби амалҳои худ гурехта наметавонад.
• Ихлос дар ибодат, махсусан дар саҷда, арзиши бузург дорад; саҷдаи холисона дар дунё сабаби осонии саҷда дар охират мегардад.
• Риё ва нифоқ оқибати бад дорад; касе ки дар дунё барои худнамоӣ ибодат кунад, дар охират аз ин ибодат баҳра намебарад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо тавозуъ ва фурӯтанӣ ба Парвардигор рӯ оварем ва аз гарданкашӣ дурӣ ҷӯем.
• Ёдовар мешавад, ки қудрати Худо болотар аз ҳама чиз аст ва ҳамаи мо ба Ӯ бозмегардем; ин боиси умедворӣ ба раҳмат ва тарс аз адолати Ӯст.