Сураи Аль-Калам — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• سَلْهُمْ: аз онҳо бипурс.
• أَيُّهُم: кадоме аз онҳо.
• بِذَٰلِكَ: ба он чизе, яъне ба ин даъво ва ҳукме, ки кардаанд.
• زَعِيمٌ: кафил, кафолатдиҳанда ва масъули он.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки аз ин мушрикон бипурс: кадоме аз шумо кафил ва кафолатдиҳандаи ин даъвои шумост, ки дар охират барои шумо ҳамон чизе бошад, ки барои мусулмонон аст? Ё шумо бутон ва маъбудоне доред, ки ин ҳукмро барои шумо кафолат диҳанд ва шуморо дар расидан ба он чизе, ки талаб мекунед, ёрӣ диҳанд? Пас, агар рост мегӯед, онҳоро биёред. Ин оят даъвои беасоси мушриконро, ки гумон мекарданд дар охират ҳам мисли мусулмонон ба неъматҳо хоҳанд расид, рад мекунад ва онҳоро ба муҳокимаи ақлӣ даъват менамояд, то инсоф кунанд ва бибинанд, ки ҳеҷ далел ва кафиле барои ин гуфтори онҳо вуҷуд надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар даъвоҳои худ ростқавл бошад ва барои ҳар гуфтори худ далел ва асос дошта бошад.
• Қуръон бо услуби саволу ҷавоб ва муҳокимаи ақлӣ инсонро ба андеша водор мекунад ва ҳақиқатро ба ӯ нишон медиҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои охиратӣ танҳо ба аҳли имон ва тақво дода мешаванд, на ба ҳар касе, ки даъвои беасос мекунад.
• Қуръон китоби ҳикмат ва далел аст ва моро тарбият мекунад, ки ҳақро бо далел қабул кунем ва аз ҷадал ва даъвоҳои пуч парҳез намоем.
• Ин оят ба мусулмонон боварӣ мебахшад, ки роҳи онҳо роҳи ҳақ аст ва ваъдаҳои Худованд барои онҳо ҳақиқӣ ва бешубҳа мебошанд.