Сураи Аль-Джинн — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• لَمَسْنَا: талабидем, кӯшиш кардем, наздик шудем.
• حَرَسًا: посбонҳо, нигаҳбонон — дар ин ҷо фариштагон.
• شُهُبًا: шуҳаб — ситораҳои оташин, ки барои сӯзонидан партофта мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ҷинҳо мегӯянд: «Мо кӯшиш кардем, ки ба осмон расида, хабарҳои онро гӯш кунем, аммо дидем, ки осмон аз посбонони пурзӯр — фариштагон — пур шудааст, ки онро аз гӯш кардани суханони осмонӣ муҳофизат мекунанд. Инчунин осмон аз оташҳои афрӯхта пур аст, ки ҳар касе ба он наздик шавад, бо онҳо сӯзонида мешавад».

Пеш аз ин, Ҷинҳо метавонистанд ба осмон наздик шаванд ва баъзе хабарҳоро гӯш кунанд, аммо пас аз баъсatи Паёмбар (с) осмон бо посбонони қавӣ муҳофизат карда шуд ва ҳар касе кӯшиши гӯш кардан кунад, бо ситораи оташин ронда мешавад. Ин ҳолат нишонаи он аст, ки ваҳй ва паёми илоҳӣ аз ҳар гуна дахолати беруна муҳофизат мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ва ваҳйи илоҳӣ бо ҳифзи махсус аз ҷониби Худованд муҳофизат мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад ба он дахолат кунад.
• Ин ҳикояти Ҷинҳо собит мекунад, ки ҳатто махлуқоти ғайбӣ низ аз қудрати Худованд ва қонунҳои Ӯ итоат мекунанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ҳамчун каломи муҳофизатшудаи Худованд эътимод кунем ва ба он ифтихор намоем.
• Достони Ҷинҳо нишон медиҳад, ки онҳо низ ба ҳақиқат ҷустуҷӯ мекарданд ва пас аз дидани нишонаҳои қудрати Худованд ба Ӯ имон оварданд — ин барои мо дарси ибрат аст, ки бояд ҳақиқатро ҷустуҷӯ кунем ва ба он имон оварем.